یادمان برود که پنجشنبه ی چهار هفته ی پیش کجا بوده ییم، بعد می توانیم برنامه یی برای هر فصل بنویسیم و جا به جایی را به فصل ها بکشانیم، و حتی به سال. یک سال تمرد .... دیگر تا به کتابچه ات نگاه نکنی یادت نمی آید که فردا را چگونه باید بگذرانی و می توانی شادمانه سرپیچی کنی ..... اما، گفتم که، شرط اصلی تمرد، وجود چیزی ست که باشد تا بتوانی از آن تمرد کنی. از آشفتگی نمی توان سرپیچید و واقعا باور داشت که تمردی اتفاق افتاده است. از یک آشفتگی به یک آشفتگی دیگر. از یک یاغیگری به یاغیگری دیگر. این، زندگی مان را زشت و نفرت انگیز می کند، که کرده است: تهوع آور، بی هویت، بی اعتبار، ابلهانه، همچون زندگی راهزنان. از نظم، اما، گاه، به یاغیگری های شیرین پناه بردن از سایه به آفتاب دویدن است، و برای یاغیگری بزرگ آماده ماندن، دست گرمی، و همیشه می توانیم و خوب است که باز گردیم به برنامه ی دیواری مان- به یک عاشقانه ی آرام. برای آنکه گیج نشویم و بدانیم به کجا می خواهیم برویم باید که بلیت ها و برنامه ی سفرمان را در جیب داشته باشیم. مهم این است: بلیت های یک ره؛ فقط یک سره - برای رفتن. بعد، به خودمان اجازه می دهیم که از این قطار، در این ایستگاه پیاده شویم. پسرک، از این که بداند پدر و مادرش، مختصری ځل هستند، چقدر خوشحال خواهد شد. دخترک، اما گمان نمی کنم خیلی خوشش بیاید.
- نمی آید. او از یک گردنه گذشته اما هنوز به ما نرسیده است.
- هرگز هم نمی رسد. ممکن است از ما رد شود، که می شود؛ اما به ما نمی رسد. هیچ عاشقی شبیه عاشق دیگر نیست. چهار تا نوشیدنی خنک، بی زحمت!
- چشم آقا! | عزیز من! بسیاری از راه ها را پیاده رفت. سوارگان، هرگز آنچه را که باید ببینند، نمی بینند. - ببخشید آقا! این بلیت ها چه مدت اعتبار دارد؟ - یک سال. - کاش که یک عمر اعتبار داشت.
- توصیه می کنم بلیت هایی درست کنند که اعتبار آن، یک عمر باشد. برای همه جای وطن.
- اما یک ره. برگشتی در کار نباشد.