12
و در این هنگام هواپیمای پست پانتاگونیا به توفان درون میرفت و فابین هرگونه فکر دور زدن و از کنار توفان گذشتن را رها کرد؛ چرا که توفان از آن پراکنده‌تر بود که بتواند چنان کند: منظره برق‌های شگرف از راه‌های دور به چشم می آمد و هر بار که چنان میشد طبقات برج مانند ابرها دیده میشد. کوشید از زیر ابرها بگذرد، و آماده آن بود که اگر وضع از بدتر شود به گریز بازگردد.
ارتفاع هواپیما را خواند: هزار و نهصد متر، و با دو کف دست آلات هدایت را فشار داد تا آنرا پائین آورد. موتور ناگهان به شدت به صدا در آمد، و همه هواپیما را به لرزه در آورد. فابین زاویه لغزش را به تقریب درست کرد و از روی نقشه ارتفاع تپه ها را تحقیق می کرد، که برخی پانصد متر از کف دریا بالا بودند. به این منظور که از خطر دور بماند بر آن شد که اندکی بالاتر از ششصد متر پرواز کند و ارتفاع خود را همچون قمار بازی که دارایی خود را به گرو بازی می نهد به خطر اندازد.
گرد بادی او را به پائین کشید، و باعث شد که هواپیما شدیدتر از پیشتر بلرزد، و فابین خطر بهمن‌های نادیده را که گرداگرد او فرو می افتادند دریافت. یک لحظه به فکر بازگشت افتاد و پاداش هزار ستاره آن، اما مسیر خود را یک درجه هم تغییر نداد.