«انتظار این را نداشتم. انتظار چیز بدتری را داشتم. من او را نمی شناختم.»
«این آمدن دیروز من پیش شما واقعا اسباب زحمت شما شده است؟ »
«هیچ چیز اسباب زحمت برادر من نمی شود.»
«من به رنیت تلفن کردم.»
«اوه، چرا، چرا؟ هیچ نباید همچو کاری می کردید.»
«من هنوز فوت و فنش را بلد نیستم. خودتان حدس بزنید که بعد چه شد.»
« پیداست. پلیس.»
«می دانید که برادر تان می خواهد من چکار کنم؟»
«بله.»
مکالماتشان مثل نامه ای بود که باید از زیر دست سانسورچی بگذرد. آرتور تمایل مقاومت ناپذیری داشت به اینکه با کسی حرف بزند، آن هم آزادانه. گفت: «ممکن است جایی شما را ببینم؟ فقط پنج دقیقه؟»
دوشیزه هیلفه گفت:« نه. نمی توانم. نمی توانم خارج شوم.»
«فقط دو دقیقه.»
«هیچ ممکن نیست.»
ناگهان موضوع برایش اهمیت فوق العاده پیدا کرد. گفت : «خواهش می کنم.»
«کار خطرناکی است. برادرم اوقاتش تلخ می شود.»
رو گفت: «خیلی بی کس هستم. هیچ نمیدانم چه اتفاقی می افتد . هیچکس را ندارم که مرا راهنمایی کند. این قدر سؤال دارم...»
«خیلی متأسفم...»
«ممکن است برای شما چیزی بنویسم ... یا برای برادر تان؟»
دوشیزه هیلفه گفت: «فقط نشانی خود را اینجا بفرستید برای من. لزومی ندارد یادداشت را امضا کنید، یا با هر اسمی که خواستید