3
دیگبی از جانس واهمه ای نداشت؛ وارد اتاق شد و یکی از روزنامه های مخالف نظر دکتر را برداشت. جانس روز نامه ها را مرتب کرده دور قسمتهایی خط کشیده بود. قطعا دچار کشش کشف اسرار شده بود. دیگبی در روز نامه خواند که وزیر امنیت داخله چند ماه پیش به سؤالی در باره گم شدن سندی تقریبأ عین این مرتبه جواب داده بود. گفته بود سند هیچ وقت گم نشده بود.حداکثر اندکی بر خلاف ترتیب سر نگاهداری عمل شده بود، اما سند هیچ وقت از تصرف شخص - و نام آن شخص محترم که جانس فراموش کرده بود در روز نامه بود - بیرون نرفته بود. در برابر چنان اظهاراتی چگونه ممکن بود کسی باز هم بگوید که از سند عکسبرداری شده است این عمل در حکم آن بود که آن شخص محترم را به عدم سر نگاهداری متهم نکنند بلکه به خیانت متهم کنند. شاید نگذاردن سند در مدت شب در صندوق اداره کار اشتباهی بوده است اما آن شخص محترم به وزیر قول شرف داده بود که یک ثانیه هم از تصرف او بیرون نبوده است، عملا سرش را روی آن گذارده و خوابیده بود... روزنامه تایمز اشاره کرده بود که به موقع بود تحقیقاتی آغاز می شد تا معلوم شود این تهمتها از کجا شروع شده است. آیا دشمن سعی داشت اعتماد ملت را از رهبران موروثی خود با مبارزه زیر لفظی سلب کند؟ پس از دو سه شماره دیگر قضیه خوابیده بود.