این کار را اول در خود آلمان کردند. تمام رهبران سوسیالیست و سیاستمداران و مأموران خارجی و پیشوایان کارگر و کشیش ها را فهرست کردند، بعد اتمام حجت دادند، گفتند ما همه چیز را می بخشیم و فراموش می کنیم یا پرونده شما را به دادستان می سپاریم. من که تعجبی نمی کنم اگر بشنوم همین کار را اینجا هم کرده اند. میدانید یک جور وزارت تأسیس کردند که وزرای بسیار کاردانی دارد. موضوع این نیست که صرفا اسرار یا نقاط ضعف برخی افراد را پیدا کنند، موضوع آن محیط کلی است که نشر میدهند و در نتیجه کسی نمی تواند به هیچ فردی اطمینان کند.»
دیگبی گفت: «این طور معلوم می شود که این وکیل پارلمان معتقد شده که نقشه های مهمی از وزارت امنیت داخلی دزدیده شده است، این نقشه ها را از قسمت محرمانه آورده بوده اند و شب همان جا نگاه داشته بودند. این وکیل مدعی است که صبح روز بعد این نقشه ها گم شده بودند.»
جانس گفت: «لابد توضیحی هم داده اند.»
« بله، داده اند. وزیر گفته است که به جناب آقای وکیل اطلاع صحیح نداده اند. آن نقشه ها برای کنفرانس صبح لازم نبودند و در کنفرانس بعد از ظهر که لازم شدند موجود بودند و پس از بحث کافی به قسمت محرمانه رجعت داده شدند.»
جانس گفت: «این وکلای پارلمان چه چیزها که نمی شنوند.»
دیگبی پرسید: «هیچ احتمال میدهی که من قبل از تصادف مأمور خفیه بوده ام؟ این شغلی است که آرزوی کاشف بودن را هم بر می آورد. اینکه می پرسم برای این است که در این بیان جناب وزیر کمبودی می بینم.»
«به نظر من که بیان روشنی است.»
«آن وکیل پارلمان که آن سؤال را کرده است، قاعدتا باید از کسی اطلاع گرفته باشد که از وجود آن نقشه ها خبر داشته است. یا از کسی که عضو کنفرانس بوده یا از کسی که نقشه ها را می فرستاده