فصل سی و نهم
اواسط ماه ژانویه که شد من ریش گذاشتم و زمستان به شکل روزهای درخشان سرد و شب های سخت سرد جا افتاده بود. ما باز هم می توانستیم در جاده ها قدم بزنیم. برف سفت شده بود و سطح آن براثر عبور سورتمه های علوفه و سورتمه های هیزم و تنه های درخت که از کوه پایین می کشیدند صاف شده بود. تقریبا تا خود مونترو همه جا را برف پوشانده بود. کوههای آن سوی دریاچه همه سفید بودند و دشت دره ژن هم پوشیده بود. ما در آن سوی کوه راه های دراز تا بن دالیه قدم می زدیم. کاترین پوتین های میخ دار به پا می کرد و شنل می پوشید و عصایی که سر فولادی نوک تیز داشت به دست می گرفت. با شنل شکمش بزرگ نمی نمود و ما زیاد راه نمی رفتیم، بلکه هرگاه کاترین خسته می شد درنگ می کردیم و برای استراحت روی تنه های درخت که کنار جاده بود می نشستیم.
در بندالیه، در میان درختها، مهمان خانه ای بود که هیزم شکنها برای نوشیدن مشروب به آنجا می رفتند و ما در آنجا می نشستیم که با آتش اجاق گرم می شد و شراب قرمز داغ که لیمو و ادویه در آن ریخته بودند می نوشیدیم. این شراب را گلوه و این می نامیدند و برای گرم شدن و جشن گرفتن چیز خوبی بود. درون مهمان خانه تاریک و دودزده بود و بعد که آدم