تا ناپلئون را به دام بندازین، به وقت متوجه می شدین که در بریندیسی هسین |
جینو گفت: «اما جای وحشتناکیه. تا حالا اونجا رفته اید؟» «رفته ام، اما نمونده ام.» |
جینو گفت: «من یک نفر میهن پرستم، اما بریندیسی یا تارانتو رو دوست ندارم.»
پرسیدم: «باین سیتزا رو دوست داری؟»
گفت: «خاکش مقدسه، ولی کاشکی سیب زمینی توش بیشتر سبز می شد. می دونید، وقتی آمدیم اینجا دیدیم زمین پر از سیب زمینی هایی یه که اتریشیها کاشته بودن.» |
غذا واقعأ کم شده؟» |
من خودم هرگز یک شکم سیر نخورده ام. ولی من پرخورم، در عین حال گرسنگی هم نکشیده ام. وضع غذا متوسطه. فوج هایی که در خط مقدم جبهه هستند، خوراک خوب گیرشون می آد، اما اونهایی که پشت سرشون هستند، چندون چیزی گیرشون نمیآد. بالاخره یه جای کار خرابه. غذا باید فراوون باشه.»
حضرات غذاها رو جای دیگه می فروشند.»
«آره، به فوجهایی که در خطوط مقدم هستند تا اونجا که می تونند غذا میدن، اما به سربازهای پشت جبهه خیلی کم می رسند؛ اونها تا حالا همه سیب زمینی های اتریشی ها و شاه بلوطهای جنگل رو خورده اند. باید به سربازها بیشتر خوراک برسونند. ما همه پرخوریم. من یقین دارم غذا فراوونه. برای سرباز خیلی بده که غذاش کم باشه. تا حالا متوجه شده اید در طرز تفکر آدم چه قدر تأثیر داره؟»
گفتم: «آره، موقع جنگ خورد و خوراک باعث پیروزی نمی تونه بشه،