جینو گفت: «گمون نمیکنم این گلوله ها چندون مؤثر باشند. اما من ازشون می ترسم، همه شون یه جوری صدا می کنند که انگار دارند یک راست به طرف آدم می آن. اولش غرش می کنند، بعد بلافاصله صفیر می کشند و می ترکند. درسته که زخمی نمی کنند، اما فایده اش چیه وقتی که آدم زهره ترک می شه؟»
گفت که الان در خط مقابل ما کرواتها و عده ای هم از مجارها هستند. نیروی ما هنوز در مواضع تعرضی است. در خطوط جبهه سیم خارداری که به گفتن بیارزد وجود ندارد و در پشت جبهه هم جایی نیست که اگراتریشی ها حمله کنند بتوان عقب نشست. در دامن کوههای پستی که از روی فلات شروع می شود، مواضع دفاعی خوبی هست، ولی برای آماده کردن آنها به منظور دفاع کاری صورت نگرفته است. اما نظر من درباره باین سیتزا چیست؟
من تصور می کردم آنجا مسطح تر باشد، بیشتر شبیه به یک فلات؛ نمی دانستم این قدر فراز و نشیب دارد.
جینو گفت: «فراز دارد، ولی نشیب ندارد.»
با هم به زیرزمین خانه ای که جینو در آن زندگی می کرد برگشتیم. گفتم که به عقیده من کوهی را که قله اش مسطح باشد و کمی هم فرورفتگی داشته باشد، آسان تر می توان نگاه داشت تا یک سلسله کوه های کوچک. گفتم: «حمله کردن به بالای یک کوه از حمله روی زمین مسطح مشکل تر نیست.)
گفت: «بسته به اینست که کوه چه کوهی باشد. مثلا سانگابریل رو ببین.»
گفتم: «بله، اما روی قله اش که مسطح بود اسباب زحمت شد. وگرنه، تا نرسیده به قله رو خوب آسون پیش رفتند.»