رینالدی گفت: «اون هم از ترکیبات جیوه ست.» اکنون با تکبر زیاد حرف می زد: «من یه چیزی میدونم که دوبرابر این ارزش داره. کشیش های خوب هرگز نمی گیرند. تو هرگز نمیگیری. فدریکو میگیره. این یک تصادف صنعتیه - یک تصادف صنعتی ساده.»
گماشته دسر و قهوه آورد. دسر نوعی پودینگ نان سیاه و کره شکر زده بود. چراغ دود می کرد؛ دود سیاه از کنار درون لوله بالا می رفت.
سرگرد گفت: «دو تا شمع بیار، این چراغ را ببر.»
گماشته دو شمع افروخته، هرکدام در یک زیر فنجان، آورد و چراغ را برداشت، خاموش کرد و برد. اکنون رینالدی خاموش بود. ظاهرة حالش خوب بود. ما حرف زدیم و پس از قهوه همه به راهرو رفتیم.
رینالدی گفت: «تو می خوای با کشیش حرف بزنی. من باید برم شهر. شب به خیر، کشیش.»
کشیش گفت: «شب به خیر رینالدو» | رینالدی گفت: «فردی، بعد تو رو می بینم.»
گفتم: «آره، زود بیا خونه.» شکلکی در آورد و از در بیرون رفت. سرگرد پهلوی ما ایستاده بود. گفت: «خیلی خسته است و بیش از حد کارکرده. این هم خیال میکنه سیفلیس گرفته. من باور نمی کنم، ولی ممکن هم هست گرفته باشه. داره خودش رو برای سیفلیس معالجه میکنه. شب به خیر انریکر. تو قبل از آفتاب می ری؟»
«آره.»
گفت: «پس خداحافظ، موفق باشی. پدوزی بیدارت میکنه، خودش همرات می آد.» |
شب به خیر، جناب سرگرد.» | خداحافظ، صحبت از حمله اتریشی ها می کنند، ولی من باور