پس از این که شام خوردیم، حالمان خوش شد و بعد خیلی خوش بودیم و کمی بعد اتاق مثل خانه خودمان شده بود. اتاقی که من در بیمارستان داشتم خانه ما بود و این اتاق همان طور خانه خودمان شده بود.
هنگامی که شام می خوردیم کاترین نیم تنه مرا روی شانه هایش انداخت. خیلی گرسنه بودیم و غذا خوب بود و یک شیشه شراب کاپری و یک شیشه هم سن استف نوشیدیم. بیشترش را من نوشیدم. کاترین کمی از آن خورد و حالش خیلی عالی شد. شام مان یک دانه پلوه بود، با سوفله سیب زمینی و پوره شاه بلوط و سالاد. برای دسر هم زابایونه داشتیم.
کاترین گفت: «اتاق خوبیه. اتاق ماهیه. کاشکی همه مدتی که میلان بودیم توی این اتاق زندگی کرده بودیم.»
«مضحکه، ولی خوبه.»
کاترین گفت: «گناه چیز خیلی خوبی ست. مردمی که دنبال گناه میرن سلیقه خوبی دارند. این مخمل قرمز واقعا خیلی قشنگه. درست همونه که باید باشه، آیینه ها هم خیلی خوشگل اند.» |
«تو دختر ماهی هستی.»
نمی دونم وقتی آدم صبح تو یه همچین اتاقی بیدار بشه چه طوریه. اما واقعا اتاق خیلی خوبی ست.» من یک لیوان دیگر از شراب سن استف ریختم.
کاترین گفت: «دلم می خواد به کاری بکنیم که واقعا گناه باشه. ما هر کاری میکنیم ساده و بی گناه به نظر می آد. هیچ باورم نمیشه داریم کار بدی می کنیم.»
تو دختر عالیی هستی.» من فقط گرسنه ام، خیلی گرسنه می شم.»