فصل بیست و سوم
شبی که قرار بود به جبهه برگردم، دربان را به ایستگاه فرستادم تا هنگامی که قطار از تورین وارد می شود یک جا برای من نگه دارد. قطار نیمه شب حرکت می کرد. از تورین می آمد، حدود ساعت ده و نیم شب به میلان می رسید، و تا هنگام حرکت در ایستگاه می ماند. آدم می بایست هنگام رسیدن قطار در ایستگاه باشد تا بتواند جا بگیرد. دربان یکی از دوستانش را هم با خودش برده بود. آن دوستش یک مسلسل چی بود که فعلا در مرخصی بود و در دکان خیاطی کار می کرد. به این ترتیب دربان یقین داشت که از دو نفر بالاخره یک نفرشان جا خواهد گرفت. من به آنها پول دادم که بلیط ورود به ایستگاه بگیرند و گفتم که اثاثه مرا هم، که یک کوله پشتی بزرگ و دو ساک چرمی بود، با خودشان ببرند.
در حدود ساعت پنج بعداز ظهر در بیمارستان خداحافظی کردم و بیرون رفتم. دربان اثاثه مرا به اتاق خودش برد و من به او گفتم که چند دقیقه قبل از نیمه شب در ایستگاه خواهم بود. زنش مرا «سنیورینو» خطاب کرد و به گریه افتاد. صورتش را پاک کرد و با من دست داد و باز هم گریه کرد. من با دست به پشتش زدم و او باز هم گریه کرد. هنگامی که در بیمارستان بودم این زن لباس هایم را وصله می کرد. زن خیلی کوتاه چاقی