«نمی دونم.»
گفت: «احتمال داره خودش هم ترسو بوده. چون درباره ترسوها خیلی چیزها می دونه، درباره آدم های شجاع هیچی نمیدونه. آدم شجاع اگر باهوش باشه شاید دو هزار بار می میره. چیزی که هست به زبون نمی آره.»
نمی دونم، مشکله آدم بتونه توی کله آدم شجاع رو بخونه.»| «چرا. آدم های شجاع همیشه همین طورند.» تو هم برای خودت کله ای ها!» | راست گفتی عزیزم. این رو خوب گفتی.» تو شجاعی.) گفت: «نه ولی دلم می خواست باشم.»
گفتم: «من نیسم. من خودم رو می شناسم. به قدر کافی این ور و اونور بوده ام که خودم رو بشناسم. من مثل یک توپ زن هستم که دویست و سی امین توپش رو میزنه و میدونه که هیچ پیشرفتی نکرده.»
توپ زنی که دویست و سی امین توپش رو میزنه دیگه چیه؟ خیلی جالبه.»
هیچ هم جالب نیست. یعنی یک توپ زن بی استعداد در بازی بیسبال.» کاترین مرا سوک زد: «ولی بالاخره می زنه.» گفتم: «به نظرم ما هر دوتامون خودپسندیم، ولی تو شجاعی.» نه. ولی امیدوارم باشم.»
گفتم: «ما هر دو شجاعیم. من وقتی یه لیوان مشروب خورده باشم، خیلی شجاعم.» |
کاترین گفت: «ما آدم های خیلی عالیی هستیم.» به سوی دولابچه رفت و برندی و لیوان را برایم آورد. گفت: «یه لیوان بخور عزیزم. تو چه بچه خوبی بوده ای.»