دکتر دستش را دور او انداخت و گفت که از کلئوپاترا هم زیباتر است. می داند یعنی چه؟ کلئوپاترا، ملکه سابق مصر. بله، به خدا خوشگل تر است. با آمبولانس به همان بیمارستان کوچک برگشتیم و بعد از مدتی، و بالارفتن های زیاد، دوباره توی اتاق در تخت خواب خوابیده بودم. عکس ها بعداز ظهر همان روز رسید. دکتر گفته بود که به خدا عکس ها را همان روز بعداز ظهر می فرستد و فرستاده بود. کاترین بارکلی آنها را به من نشان داد. عکس ها در پاکت های قرمز بود و کاترین آنها را از پاکت ها بیرون آورد و جلو نور بالا نگاه داشت و هردو نگاه کردیم.
گفت: «این پای راسته.» بعد عکس را توی پاکت گذاشت. «این هم پای چپه.»
گفتم: «عکسهارو بذار کنار، بیا روی تخت خواب» |
گفت: «نمی تونم بیام. عکس هات رو آورده ام یه دقیقه بهت نشون بدم ببرم.))
کاترین بیرون رفت و من همانجا دراز کشیدم. بعد از ظهر گرمی بود و من از خوابیدن در تخت خواب کسل شده بودم، دربان را فرستادم که روزنامه بخرد - هر جور روزنامه ای که می توانست پیدا کند.
پیش از آن که او برگردد، سه دکتر به اتاق آمدند. من متوجه شده ام که دکترهایی که در کار طبابت در می مانند میل دارند با همراهی و مشاوره از همدیگر کمک بگیرند. دکتری که نمی تواند آپاندیس آدم را درست عمل کند، دکتری را به آدم توصیه می کند که نمی تواند لوزتین آدم را خوب ببرد. آنها سه دکتر این طوری بودند.
دکتر بیمارستان که دست های ظریفی داشت گفت: «این همون جوونه.»
دکتر بلندقد و لاغر که ریش داشت گفت: «حال شما چه طوره؟» دکتر