54

جیمی لندی قصد داشت آخر هفته را به آتلانتیک ستی برود تا شخصا مطمئن شود همه چیز برای افتتاح قمارخانه روبراه است. روزهای پرهیجانی را می گذراند و بسختی می توانست از برنامه دور بماند. کارهای زیادی بود که می بایست انجام میشد. علاوه بر این، ذوق و شوق خوشامدگویی ها، دست دادنها، سر و صدای دستگاه های قمار که وقتی به صدا در میامد صدها *کوارتز* از آن بیرون می ریخته و شور و هیجان برندگان نیز او را به آنجا میکشاند.
جیمی لندی می دانست که قمار بازان حرفه ای افرادی را که پای دستگاه های سکه ای می ایستند، مسخره و تحقیر میکنند. اما او این طور نبود. او فقط افرادی را تحقیر میکرد که با پول و مال مردم بازی میکنند، مانند افرادی که حقوق خود را به جای پرداخت وام خانه یا شهریه ی فرزندشان در قمارخانه ها خرج میکنند.
شعار جیمی لندی در مورد افرادی که توانایی مالی داشتند این بود که بگذار هر چه دلشان می خواهد در قمارخانه ی من بازی کنند. قمپز در کردن او