بمحض اینکه بالدوین دهانش را باز کرد تا در مورد فارل حرف بزند، اسلون فهمید که بالدوین حسابی از دست او عصبانی است.
- مادرش اقرار کرده که می دانسته فارل در مینیاپولیس است، اما قسم میخورد به احدی نگفته. هر چند من برای یک لحظه هم حرفش را باور نمیکنم.
اسلون نظر داد:
- شاید از جایی دیگر درز کرده باشد.
بالدوین بالحنی خشک گفت:
- از دفتر من با ماموران فدرال که درز نکرده. ما مسایل امنیتی را رعایت میکنیم. آنجا مثل اینجا هردمبیل نیست.
اسلون در دل حرف او را تصدیق کرد: این یک حرفت را قبول دارم.
بالدوین پرسید:
- برنامه ی شما چیست، آقا؟
این جمله نوعی رضایت خاطر زودگذر در اسلون ایجاد کرد. مطمئن نبود بالدوین از روی احترام او را آقا خطاب کرده است یا به طعنه.
- ما رد کارت اعتباری لیسی فارل را دنبال کرده ایم. فهمیده ایم که از آن کارت برای پرواز به شیکاگو و بعد هم به بوستون استفاده کرده. احتمالا حالا هم راهی نیویورک است.
بالدوین گفت:
- البته تلفن آپارتمان او زیر نظر ماست، اما خیال نمیکنم آن قدر احمق باشد که به آنجا برود. آن ساختمان هم تحت نظر است. همین طور تلفن مادر و خواهرش. از روز دوشنبه تلفن های شوهر خواهرش هم کنترل خواهد شد. برای هر یک از اعضای خانوادهاش هم مامور گذاشته ایم تا اگر او را در جایی ملاقات کنند، بفهمیم.