چه کند. برای مدتی طولانی بی هدف جلوی آسانسور ایستاد سپس بی مقدمه برگشت و به جای رفتن به طبقه ی بالا، از ساختمان بیرون رفت و سوار اتومبیل خودش شد. مدتی بی هدف در خیابانها رانندگی کرد. سپس به سوی مسیری پیچید که به محل نمایشنامه ی «من و پادشاه» ختم میشد. وقتی به آنجا رسید، به دنبال رستوران کوچکی گشت که آن شب از جلوی آن رد شده بودند. با توجه به اینکه هیچ وقت مسیرها را درست تشخیص نمیداد، وقتی براحتی رستوران را پیدا کرد، خیالش راحت شد. او فکر کرد: شاید بالاخره این منطقه را بشناسم. اگر قرار باشد مدتی طولانی در کار معاملات املاک بمانم، مطمئنا آشنایی با منطقه برایم ضروری است. .
شاید خیابان چهارم غربی در گرینویچ ویلیج نیویورک هم رستورانی شبیه آن رستوران داشت. بمحض اینکه در خودرو را باز کرد، بوی مطبوع نان و سیر به مشامش خورد. حدود بیست میز در رستوران بود که رومیزی های چهارخانه ی سفید و قرمز داشت و روی هر کدام شمعی روشن بود.
لیسی به دور و بر نگاهی انداخت. خیلی شلوغ بود. او به یکی از پیشخدمتها گفت:
- انگار همه ی میزها اشغال است.
پیشخدمت او را به گوشه ای راهنمایی کرد که چندان در معرض دید نبود و گفت:
- راستش الان رزرو یکی از میزها لغو شد.
لیسی در مدتی که منتظر بود غذایش را بیاورند، ناخنگی به نان برشته ی ایتالیایی زد و جرعه ای شراب نوشید. دور و بر او مردم می خوردند و گپ میزدند. معلوم بود که خوش هستند. او تنها کسی بود که تک و تنها نشسته بود. در این فکر بود که چه چیز آن مکان متفاوت است و چرا او چنین احساسی دارد؟