برنامه ی حفاظت از شاهد کاملا خطاناپذیر نبود. بالدوین این را میدانست. مردم گاهی بی احتیاط می شوند. آنان وقتی به خانه زنگ می زنند یا نامه مینویسند، معمولا چیزی بروز می دهند که محل اختفای آنان را لو میدند. یکی از اعضای گروه تبه کاران که زمانی تحت حفاظت بود و با دوست بالدوین همکاری می کرد، به قدری هالو بود که برای سالروز تولد دوست دخترش کارت تبریک فرستاد و یک هفته بعد کشته شد.
گاری بالدوین دلواپس فارل بود. از شرح حال او حدس میزد جزو افرادی است که مدتی طولانی تاب تحمل تنهایی را ندارند. از این گذشته، به نظر میرسید فارل بینهایت زود باور و ساده دل است، خصیصه ای که میتوانست او را به دردسر بیندازد. بالدوین سرش را تکان داد. به هر حال کاری از دست او برنی آمد جز اینکه دستور دهد حتی برای لحظه ای در برنامه ی حفاظت از او وقفه ایجاد نشود.