بودند و من به نوبت سوار اتومبیلشان می‌کردم و به شاهراه «یو چف ستروم» می‌بردمشان که آیند و روند ماشین‌ها، تمامی نداشت. بعد، از چهارراه «باراگ واناث» می‌گذشتیم و از جاده «قن و یکسروس» به دارالتأدیب برمی‌گشتیم. با آنها از کس و کارشان، پدر و مادرهایشان، خواهر و برادرهایشان حرف می‌زدیم. تظاهر می‌کردم که «دوربان» و بندر الیزابت» و «پوچف ستروم» و «کلوکلان» را بلد نیستم و ازشان می‌پرسیدم مگر اینجاها از «ژوهانسبورگ، بزرگ تر است.
یکی از پسرهای کوچک «نیم پولی» بود و در حدود دوازده سال داشت. از «بلومفونتاین» آمده بود و از همه واجتر بود. برایم تعریف کرد که مادرش در خانه یک سفید پوست کار می‌کند و دو تا برادر و خواهر هم دارد. اسم برادرهایش ریچارد و دیکی و اسم خواهرها آنا و میناست.
پرسیدم: ریچارد و دیکی؟ بله آقای مدیر.
گفتم به انگلیسی هم اسم های ریچارد و دیکی را داریم. وقتی به دارالتأدیب برگشتیم مدارک «نیم پولی» را خواستم. در این مدارک به صراحت قید شده بود که «نیم پولی» یک بچه سر راهی است و کس و کاری ندارد. باعث و بانی نداشته، از خانه‌ای به خانه دیگر سرگردان بوده، بچه خودسر و شروری بوده و عاقبت کارش به دله دزدی از مغازه‌ها انجامیده.
بعد فرستادم دنبال دفتر ارسال مراسلات و متوجه شدم که «نیم پولی» مرتب نامه نوشته، با داده دیگران برایش نوشته‌اند تا خودش توانسته دست به قلم پیدا بکند. این نامه‌ها خطاب به خانم «بتی ماریتن» ساکن کوچه