دکتر اوربینو داثا درست مثل تصویر عمومی خودش بود. مردی که استعداد خاصی از خود نشان نمی داد. رفتارش کمی ناراحت کننده بود و هیجان خود را چه در خوشحالی و چه در ناراحتی بسیار واضح نمایان می ساخت. چهره اش ناگهان چنان گلگون می شد که دیگران را نسبت به سلامتی روانی اش نگران می کرد. بدون شک همانی بود که در دیدار اولیه دستگیر انسان می شد؛ چیزی که فلورنتینو آریثا از آن خیلی می ترسید، یعنی: یک مرد شریف. همسرش در عوض زنی بود بگو بخند و کمی عامی. باهوش و زرنگ بود. نسبت به خوش پوشی خود نیز طبیعی تر از بقیه بود. زوجی بهتر از آنها برای ورق بازی پیدا نمی شد. این گونه بود که احتیاج سیری ناپذیر فلورنتینو آریثا نسبت به عشق با فریب پر می شد و سر می‌رفت. دلش را به این خوش کرده بود که عضوی از آن خانواده شده است.
یک شب که داشتند با هم از خانه خارج می شدند دکتر اوربینو داثا او را به ناهار دعوت کرد: «فردا، سر ساعت دوازده و نیم در باشگاه اجتماعی» غذاهای آنجا عالی اما شرابش زهرآلود بود. باشگاه برای راه دادن افراد، قوانین اکید و خاص خود را داشت که مهم‌ترین آن جلوگیری از ورود فرزندان نامشروع بود. عمو لئون دوازدهم چنان مسئله توهین آمیزی را شخصا تجربه کرده بود و همان طور هم خود فلورنتینو آریثا که وقتی یکی از بنیانگذاران همان باشگاه او را دعوت کرده بود، هنوز پشت میز نشسته، مجبور شده بود با خجالت هر چه تمام تر آن جا را ترک کند. در حق آن مرد در تجارت‌هایش روی رودخانه بارها لطف به خرج داده بود، ولی مرد مجبور شد میهمان خود را به جای دیگری ببرد.
«ما که خودمان این قوانین را می گذاریم باید قبل از بقیه آن را رعایت کنیم.»