می رساندند. با همان حوله ای که عرق مدام خود را خشک می کردند حشره‌ها را از خود دور می کردند تا صبح با بدنی بادکرده از نیش حشرات در آستانه هلاکت باشند.
علاوه بر آن، آن سال جنگ داخلی دیگری هم بین آزادیخواهان و محافظه کاران آغاز شده بود و ناخدا از طریق مقامات مربوطه داخلی به خاطر امنیت مسافران، دستورات اکیدی صادر کرده بود. برای حذر کردن از تحریک و سوء تفاهم سرگرمی رایج را ممنوع کرده بود که عبارت بود از شلیک به تمساح‌هایی که روی ساحل‌ها دراز شده و آفتاب می‌گرفتند. کمی بعد وقتی بین مسافران جر و بحثی پیش آمد و به دو گروه مخالف تبدیل شدند، اسلحه های آنها را توقیف کرد و رسما اعلام داشت که در پایان سفر آنها را مسترد خواهد داشت. حتی برای وزیر مختار انگلیسی هم استثنایی قایل نشد. وزیر مختار صبح روز بعد از حرکت، با لباس شکار و هفت تیر و تفنگ دولول مخصوص شکار ببر به روی عرشه آمده بود. فرمان های ناخدا با رسیدن به بندر *تنریف* تشدید شدند. در آنجا به یک کشتی برخوردند که پرچم زردرنگ وبا را برافراشته بود. ناخدا موفق نشد درباره کشتی و پرچمش که باعث نگرانی شده بود، اطلاعاتی به دست آورد، چون آن کشتی به علامات او کوچک‌ترین جوابی نداد. ولی همان روز کشتی دیگری دیدند که حیواناتی را به جامائیکا حمل می کرد و به آنها اطلاع داد که آن کشتی حامل پرچم وبا در بین مسافران خود، دو مبتلا به مرض وبا را حمل می کرده و شیوع وبا در قسمتی از رودخانه که آنها نیز باید از آن عبور می کردند تلفات بسیاری داده است. آن وقت پیاده شدن در بندرهای