در بالکن باز نشد، هیچ کس سر خود را از پنجره بیرون نیاورد. حتی از نگهبان شبگرد هم خبری نشد که معمولا با شنیدن آهنگ های زیر بالکن با فانوس خود سر می رسید تا از آخرین نتهای آن لذت ببرد. نواختن ویلون برای او به این می ماند که شیطان را از وجودش بیرون کشیده باشند چون وقتی ویلون را سر جایش در جعبه گذاشت و از آن خیابان های مرده بدون آن که سر خود را به عقب برگرداند، عبور کرد و دور شد، دیگر حس نمی کرد که قرار است صبح روز بعد آنجا را ترک کند، به نظرش می رسید که سالهای سال پیش آنجا را ترک کرده است. آن هم با تصمیم قاطع هرگز بازنگشتن
کشتی یکی از سه کشتی همانند شرکت کشتیرانی روی رودخانه های کارائیب بود و برای تجلیل از بنیانگذار مؤسسه «پیوس پنجم لو آیسا» نام گرفته بود. در واقع خانه ای بود چوبی و دو طبقه که روی بدنه صاف و وسیع فلزی بنا شده بود. آبخور کشتی پنج پا ارتفاع داشت تا بتواند در عمق های متفاوت رودخانه ها به سهولت سفر کند. کشتی‌های قدیمی‌تر را در اواسط قرن در *شهر سینسیناتی* ساخته بودند؛ الگوی آن کشتیهای کشتی های افسانه ای باربری اوهایو و می سی سی پی بود که در هر طرف یک چرخ بزرگ داشتند و با کوره‌ای چوب سوز حرکت‌ می‌کردند. کشتی های شرکت کشتیرانی رودخانه ای کارائیب نیز به آن شکل ساخته شده بودند. طبقه اول، تقریبا همسطح آب رودخانه بود و در آن موتورهای بخار و آشپزخانه قرار داشت. در همین طبقه در فضایی مرغدانی شکل کارمندان و کارگران تنوهای خود را در ارتفاعات مختلف، ضربدری آویزان می کردند. روی عرشه بالایی اتاقک ناخدا و اتاق های