قهوه ایرلندی چیزی جز قهوه تلخ با جرعه ای ویسکی و چند لکه خامه شناور روی آن، نیست. پیتر علاقه ای به آن نداشت، اما وقتی کسی با ایموس کراودر شام می خورد باید تسلیم ذائقه او می شد. از آنجا که ایموس کراودر اعتقاد داشت قهوه ایرلندی بهترین نوشیدنی پس از شام است، به مهمانانش حق انتخاب نمی داد.
گفت و گوی چهارشنبه شبها همیشه یکسان بود. ایموس و پیتر درباره چگونگی پیشرفت خاطرات صحبت می کردند و ویوین در سکوت گوش می داد. به نظر پیتر، این کتاب، که اینک یک سوم آن به پایان رسیده بود، به طور باور نکردنی کسل کننده بود، اما ایموس آشکارا آن را شاهکاری ادبی می دانست. پیتر، با تمایل به حفظ شغلش، طبعا کاری انجام نمی داد تا کارفرمایش را از عقیده خویش باز گرداند.
ایموس از یک نمایندگی ادبی نامه ای داشت و می خواست آن را به منشی اش نشان دهد. او به آگهی این نمایندگی پاسخ داده بود که کتابهای نوشته شده را با گرفتن اجرت خواندن ارزیابی و نقد و در صورت داشتن بازار کتاب را توزیع می کرد. ایموس، سه فصل و رئوس مطالب کتاب خاطراتش را به همراه یک چک برای این نمایندگی فرستاده بود.
از محتوای نامه چنین برمی‌آمد که این کتاب می تواند اثر ادبی برجسته ای باشد، و نمایندگی حاضر بود در مقابل دستمزد اضافی، پیشنهادات و انتقادات ویرایشی هر فصل را پس از اتمام آن عرضه کند. همه چیز را می شد به وسیله پست انجام داد، اما اگر برای نویسنده امکان سفر به نیویورک وجود داشت، نشستی با حضور طرفین می توانست با ارزش باشد.
پیتر موافقت خود را اعلام کرد:
- بسیار خب، با هواپیمای جت فقط دو ساعت طول می کشد.