میز صیقل داده شده ای که رویش کاغذی با پیامی رمزی قرار داشت، نشسته بود، و با دست چپ بزرگش مرتبا موهای خاکستری پر پشت پشت سرش را مالش می داد.
کانگور می دانست که این مالش یک اخطار است. رئیس اندیکات برای او مأموریت مهمی داشت.
اندیکات گفت: فقط در ایالات متحده هر سال چیزی حدود شش میلیون عینک به مشتریها فروخته می شود، و یادت باشد که همه ما هر سال عینک نو نمی خریم. اصلا، تا حالا فکر کرده ای در این کشور چند نوع شیشه جلو وسایل نقلیه وجود دارد؟ در اتومبیلها، کامیونها، جیپ ها، حتی هواپیماها. تازه، شیشه جام، شیشه پنجره های معمولی منازل، حبابهای الکتریکی، بطریهای شیشه ای سودای گازدار، آبجو و مشروبات الکلی، لنزهای دوربین، میکروسکوپ و تلسکوپ، لوله های آزمایشگاهی و انواع و اقسام وسایل هم هست. باید بدانی، لاری، شمار مصارف مختلف شیشه زیاد است. یادم رفت از لیوانهای آب و مشروب، ظروف شیشه ای، حتی چینی آلات کیفیت بالا حرف بزنم.
- بله، قربان. باید خارق العاده باشد، اما قبلا هیچ وقت در موردش این طوری فکر نکرده ام.
- ارتش را چه کسی می گرداند؟
کانگور در حالی که به دوره خدمتش، در جنگ جهانی دوم با درجه ستوان دومی می اندیشید گفت: گروهبانان.
اندیکات گفت: مزخرف نگو! منظورم افسران بلند پایه است. بله آنها معمولا مردانی هستند که موی سفید کم دارند اما حتی بعضی از گروهبانهای پیر خودساخته ای که تو از شان حرف میزنی هم موهایشان تقریبا سفید است. واقعیت این است که بیشتر افسران پیرتر، افسران ارشد