خانم الیور از جای خود برخاست و همین طور که خود را جمع و جور می کرد گفت: «بهتر است بروم، این جور صحبت ها مرا ناراحت و افسرده می کند.»
بازرس بتل تا دم در اطاق او را همراهی کرد و همچنان که دست ایشان را به گرمی می فشرد گفت: «خانم الیور، از همکاری صمیمانه ی شما بی نهایت متشکرم. به نظر من که خود شما کار آگاهی به مراتب زرنگ تر و قابل تر از آن کار آگاه اهل قطب شمال کتاب های خودتان می باشید.»
خانم الیور در تصحیح اشتباه بازرس بتل گفت: «او فنلاندیست. بله، حق با شماست، آدم احمقی است، ولی خواننده ها خیلی به او علاقمندند. خوب، خداحافظ.»
پوارو نیز از صندلی خود بلند شد و گفت: «من هم باید بروم.»
C
و
بازرس بتل آدرس خانم پروفسور لاکسمن را روی تکه کاغذی نوشت و تقریبا در دست پوارو فرو کرد و گفت: «بیا، این هم آدرس، برو بینم چه کار می کنی.» پوارو لبخندی زد و گفت: «هنوز نگفته اید که چه حرف هایی را باید از این خانم بیرون بکشم؟ » هیچی، فقط حقایقی راجع به مرگ شوهرش، پروفسور لاکسمن
بتل عزیز، تا حالا شده که کسی با اطمینان و به طور مسجل حقایقی را راجع به چیزی و یا چیزهایی بداند؟»
به هر حال، خود من هم عازم دوونشایر هستم و ببینم چه کاری می توانم انجام دهم.» پوارو زیر لب زمزمه کنان گفت: «نمی دانم چه بگویم.»