سرگرد دسپارد در تائید سخنان پوارو گفت: «بله، من هم با شما کاملا موافقم. آن شب و در همان برخورد اول فهمیدم که چهرهی آرام و نگاه بدون احساس بازرس بتل، صرفا ماسکی بیش نیست که با مهارت خاصی چهره ی حقیقی وی را پوشانیده است و علی رغم آن آرامش ظاهری خیلی هم تیزهوش و کلک تشریف دارند.»
ضمنا بهتر است بدانید که مسئولیت رسیدگی به این جنایت را هم به عهده ی ایشان گذاشته اند و با شناختی که من شخصا از بازرس بتل دارم، می دانم که لحظه ای آرام نمی نشیند.»
بله، من هم می دانم، و می دانم که همیشه و همه جا در تعقیب ما چهار نفر می باشد و لحظه ای هم دست از سر ما برنمی دارد، حتی حالا و همین الان. باور نمی کنید مسیو پوارو، خوب یواشکی و به طوری که توجه کسی را
جلب نکنید، به صندلی ردیف آخر نگاه کنید. آن یارو را ببینید، همانی که لباس شخصی به تن دارد، لیکن از سر و رویش داد می زند که عضو نیروهای انتظامی است. صندلی های ردیف آخر را می گویم.»
پوارو به آرامی به عقب نگاه کرد و گفت: «اشتباه نمی کنید؟ کسی با این مشخصات در صندلی های عقب نمی باشد، منظورم اینست که اصلا هیچ مسافری غیر از من و شما در این طبقه نیست!»
خوب، باشد، مهم نیست، معهذا مطمئنم که الان در این اتوبوس حضور دارد. خودم می دانم، امکان ندارد مرا تنها بگذارد، نمی دانید چقدر زرنگ است، روزی ده رنگ عوض می کند، آن هم با چه مهارتی، استاد این جور
کارهاست.» |
«آها، که اینطور، معهذا باید به شما تبریک بگویم، چرا؟ چون تا به حال
گول کارهای بازرس
بتل را
نخورده اید. معلوم است که خیلی باهوش هستید جناب سرگرد دسپارد، بخصوص چشم های تیزبینی هم دارید.»
حق با شماست، خودم هم فکر می کنم چشم های تیزبینی دارم، چون محال است چهره و قیافه ای را فراموش کنم، حتی در مورد سیاهپوست ها، و اطمینان دارم که کمتر کسی را می توانید پیدا کنید که نگاهی به دقت نگاه من داشته باشد.» |
پوارو فریاد کوتاهی کشید و با حالتی از هیجان تصنعی گفت: «عالی شد، از این بهتر نمی شود، شما دقیقا همان آدمی هستید که دنبالش می گشتم، واقعا چه شانسی که امروز شما را پیدا کردم. از آن شب به بعد، همینطور یک نفس دنبال کسی می گردم که حافظه ی بسیار قوی و نگاه بسیار قوی داشته باشد، دو صفتی که به ندرت در شخص واحدی جمع می شود. موردی که می خواهم از شما سوال کنم قبلا از دکتر رابرتز هم سوال کردم، بدون نتیجه. از خانم لوریمر هم سوال کردم، باز هم بدون نتیجه و حالا تصمیم دارم از شما سوال کنم، با این امید که
ضمنا بهتر است بدانید که مسئولیت رسیدگی به این جنایت را هم به عهده ی ایشان گذاشته اند و با شناختی که من شخصا از بازرس بتل دارم، می دانم که لحظه ای آرام نمی نشیند.»
بله، من هم می دانم، و می دانم که همیشه و همه جا در تعقیب ما چهار نفر می باشد و لحظه ای هم دست از سر ما برنمی دارد، حتی حالا و همین الان. باور نمی کنید مسیو پوارو، خوب یواشکی و به طوری که توجه کسی را
جلب نکنید، به صندلی ردیف آخر نگاه کنید. آن یارو را ببینید، همانی که لباس شخصی به تن دارد، لیکن از سر و رویش داد می زند که عضو نیروهای انتظامی است. صندلی های ردیف آخر را می گویم.»
پوارو به آرامی به عقب نگاه کرد و گفت: «اشتباه نمی کنید؟ کسی با این مشخصات در صندلی های عقب نمی باشد، منظورم اینست که اصلا هیچ مسافری غیر از من و شما در این طبقه نیست!»
خوب، باشد، مهم نیست، معهذا مطمئنم که الان در این اتوبوس حضور دارد. خودم می دانم، امکان ندارد مرا تنها بگذارد، نمی دانید چقدر زرنگ است، روزی ده رنگ عوض می کند، آن هم با چه مهارتی، استاد این جور
کارهاست.» |
«آها، که اینطور، معهذا باید به شما تبریک بگویم، چرا؟ چون تا به حال
گول کارهای بازرس
بتل را
نخورده اید. معلوم است که خیلی باهوش هستید جناب سرگرد دسپارد، بخصوص چشم های تیزبینی هم دارید.»
حق با شماست، خودم هم فکر می کنم چشم های تیزبینی دارم، چون محال است چهره و قیافه ای را فراموش کنم، حتی در مورد سیاهپوست ها، و اطمینان دارم که کمتر کسی را می توانید پیدا کنید که نگاهی به دقت نگاه من داشته باشد.» |
پوارو فریاد کوتاهی کشید و با حالتی از هیجان تصنعی گفت: «عالی شد، از این بهتر نمی شود، شما دقیقا همان آدمی هستید که دنبالش می گشتم، واقعا چه شانسی که امروز شما را پیدا کردم. از آن شب به بعد، همینطور یک نفس دنبال کسی می گردم که حافظه ی بسیار قوی و نگاه بسیار قوی داشته باشد، دو صفتی که به ندرت در شخص واحدی جمع می شود. موردی که می خواهم از شما سوال کنم قبلا از دکتر رابرتز هم سوال کردم، بدون نتیجه. از خانم لوریمر هم سوال کردم، باز هم بدون نتیجه و حالا تصمیم دارم از شما سوال کنم، با این امید که