موری زیر لب زمزمه کرد: «متشکرم.» موری به محض تماس دستم با سر خود لبخندی نثارم کرد. کوچک ترین لمس انسانی او را فورا در لحظه شاد می کرد.
میچ، می توانم موضوعی را به تو بگویم؟ » من گفتم، البته « شاید خوشت نیاید.» چرا خوشم نیاید؟
خب، حقیقت این است که اگر تو قلبا به سخنان پرنده کوچولوی روی شانه ات گوش فرابدهی - اگر پذیری که هر لحظه می توانی بمیری - آنوقت ممکن نیست تا این حد جاه طلب باشی که الان هستی۔
به زور لبخندی زدم.
اموری که تو زمان زیادی را صرف آنها می کنی - همه این کارهایی که انجام می دهی - آنقدرها هم مهم نیستند. کمی هم به معنویت بیندیش.
معنویت ؟
از این واژه متنفری، نه؟ معنویت. و تو فکر میکنی که معنویت از آن دسته اعمال لطیف حسی - نوازشی است؟ »
من گفتم، خب، بله.
موری سعی کرد چشمک بزند، اما خیلی بدقیافه شد و من نتوانستم جلوی خندهام را بگیرم.
او با خنده گفت: «میچ، من هم به درستی نمی دانم که مفهوم پیشرفت معنوی چیست. اما می دانم که به نحوی فقدان ضروریات داریم. به شدت درگیر مسائلی مادی هستیم که ما را راضی نمی کنند. ما روابط عاشقانه مان را، جهان اطرافمان را... فقط برای نفع شخصی خود می خواهیم.» |
.. ما قدر و ارزش واقعی روابط عاشقانه (به مفهوم کلی و جهان اطرافمان را آن طور که باید و شاید نمی دانیم. از همه چیز بدون اینکه ارزش واقعی آنها را بدانیم و شکرگزار باشیم، بارها و بارها به نفع خود استفاده می کنیم.