استاد - قسمت دوم
ملا موری شوارتزی که من می شناختم، موری شوارتزی که خیلی های دیگر می شناختند، مردی بود با سالها تجربه و کار در یک بیمارستان روانی - واقع در حومه شهر واشنگتن (بخش کلمبیای آمریکا) - به نام آسایشگاه بلوط، مکانی که برخلاف نام آرامش بخش خود چندان هم آرام نبود. موری پس از اخذ مدرک فوق لیسانس و دکترای خود از دانشگاه شیکاگو به اولین شغل خود، یعنی کار در بیمارستان روانی پرداخت. موری که از خواندن رشته های پزشکی، حقوق و بازرگانی سر باز زده بود، تصمیم گرفت به تحقیق و پژوهش در مورد جهان بپردازد، از نظر او این تنها کاری بود که رنگ و بوی همکاری و کمک داشت، بدون استثمار دیگران.
به موری این امکان داده شد که بیماران روانی را از نزدیک مشاهده کند و اعمال و رفتار آنها را به دقت تحت بررسی قرار دهد. این کار امروزه بسیار عادی و پیش پا افتاده به نظر می رسد، اما برای اوایل دهه پنجاه کاری بس نو و روشنفکرانه محسوب می شد. موری بیمارانی را دید که تمام روز فریاد می کشیدند. بیمارانی که تمام شب می گریستند. بیمارانی که لباس زیرشان را کثیف می کردند. بیمارانی که از خوردن امتناع می ورزیدند. بیماران زنجیری، بیماران تحت دارو و درمان، بیماران تزریقی
1. Washington, D.C.