انتهای سالن ورودی صدای باز شدن دری به گوش رسید.
شاید الان بتوانی او را ببینی... بگذار بروم ببینم.»
شارلوت مجددأ نگاهی سریع روی غذاهای من انداخت و من ناگهان احساس شرم کردم. یادآوری این چیزها هرگز باعث شادی و لذت موری نمی شده.
لا نشانه های کوچک نفرت انگیز و ناخوشایند بیماری داشتند بزرگ می شدند، و هنگامی که من بالاخره موفق شدم در کنار موری بنشینم، او مرتبة سرفه می کرد، بیشتر از حد معمول، سرفهای خشک و خلط دار، سرفه ای که سینه او را به شدت تکان می داد و باعث می شد سر او یک دفعه به سمت جلو پرتاب شود. موری پس از یک حمله سرقهای شدید، آرام شد. چشمانش را روی هم گذاشت و نفس کشید. من ساکت و آرام نشسته بودم، زیرا فکر می کردم که پس از آن تقلای سخت، موری باید حالش جا بیاید.
اما موری همان طور که چشمانش را بسته بود ناگهان به صدا در آمد:
ضبط روشن است؟ » من درحالی که به سرعت دگمه Play و Record ضبط را با هم فشار می دادم، بلافاصله گفتم، بله بله. و موری همچنان با چشمان بسته ادامه داد:
این کاری که هم اکنون دارم انجام می دهم، رهاسازی خود از تجاربم است.)
رهاسازی خودت؟
بله، رهاسازی خودم. و این مهم است -- نه فقط برای کسی که مثل من رو به مونت است، بلکه برای یک نفر مثل تو که کاملا سالم و سلامت