پنجمین سه شنبه موضوع مورد بحث: خانواده
در اولین هفته سپتامبر، هفته بازگشت به مدرسه، پس از سی و پنج پاییز متوالی، دیگر استاد قدیمی من کلاسی در دانشکده نداشت که منتظر ورود او باشد. شهر بوستون پر بود از دانش آموزانی که از داخل اتومبیل های دوبله پارک شده در کنار خیابان ها وسایلشان را بر می داشتند. و موری در اتاق مطالعه اش نشسته بود. اما انگار اشتباهی رخ داده بود. به یاد فوتبالیست هایی افتاده بودم که در نهایت بازنشسته می شوند، و فوتبالیست هایی که در نهایت مجبور می شوند اولین یکشنبه خودشان را در منزل سرکنند، و در حال تماشای تلویزیون با خودشان فکر کنند که هنوز هم می توانستند بازی کنند. از بس که با چنین افرادی سرو کله زده بودم، می دانستم که بهترین راه برخورد با آنها این است که به حال خود رهایشان کنیم، وقتی که فصل پیری آنها از راه می رسد، باید بگذاریم به حال خود باشند. یک کلمه هم حرف نزن. اما دیگر نیازی نبود من به موری زمان هر لحظه تنگ تر شونده اش را گوشزد کنم.
دیگر برای ضبط گفتگوهای خود به جای میکروفون دستی از میکروفون هایی در اندازه کوچک استفاده می کردیم، همان میکروفون هایی که گویندگان اخبار تلویزیون از آن استفاده می کنند - آخر