نامه را می کند؟ از تمام بیست و چهار ساعت شبانه روز، خدادادخان فقط هشت ساعتش را در خانه است. و از این مدت شش ساعتش را حداقل باید بخوابد و در دو ساعتی که صبح ها خانه است دیدیم که چه قدر کار دارد. ولی با همه ی این ها خدادادخان خیلی دلش می خواهد قبل از این که از خانه بیرون بیاید یک ربع ساعتی هم مطالعه کند. ولی اغلب اوقات تنها کاری که می تواند بکند این است که از هر کتاب و مجله ای، چه خارجی و چه فارسی، اسم و خصوصیات و فهرست مطالب آن را به خاطر بسپارد. و اگر وقت بیشتری داشته باشد مقدمه ی آن را هم بخواند. و زیر چند جمله اش را خط بکشد. و بعد کتاب یا مجله را گر چه مهر «خانه ی فرهنگی» هم روی آن خورده باشد در یک قفسه ی کتاب خانه اش که همه از این نوع است، بگذارد. خوشبختی در این جاست که خدادادخان حافظه ای قوی دارد. و همین نگاه های سرسری او را با فعالیت های «آکادمیک» اروپا و آسیا و به خصوص با ترقیات علمی و فرهنگی و ادبی و ممالک نیمه اروپایی و نیمه آسیایی آشنا می کند. البته این را هم فراموش نمی کند که در هر محفل و مجلسی و در هر کنفرانسی از تازه های عالم هنر و ادبیات و حتی علوم چیزی بر زبان براند. و اسم چند کتاب و نویسنده ی خارجی را ذکر کند. مثلا در روزهایی که میان اروپایی ها و نیمه اروپایی ها بر سر مساله ی «ژنتیک» بحث گرفته بود، خدادادخان همیشه از آخرین نقطه نظرهای نیمه اروپایی ها اطلاع داشت. و می دانست چگونه آرای اروپایی ها را در آن باره به دم انتقاد بگیرد. و به خصوص چون رای نیمه اروپایی ها درباره ی «ژنتیسم» دلایل