ساعت دو ونیم جیک پشت میز کارش نشسته بود و با کارلا تلفنی حرف می زد. هری رکس و لوسین حال خوشی داشتند. جیک قهوه می خورد و به همسرش توضیح میداد که تا سه ساعت دیگر از ممفیس پرواز کرده و حدود ساعت ده شب به کارولینای شمالی خواهد رسید. بله، دردسرها تمام شده و همه چیز بر وفق مراد بود. لشکری از خبرنگاران در سالن کنفرانس منتظر حضور او نشسته بودند. جیک به کارلا گفت: اخبار شامگاهی را حتما نگاه کن تا بفهمی شوهر عزیزت چه غوغایی به پا کرده است. » جیک گفت که قصد دارد پس از یک مصاحبه کوتاه با خبرنگاران به طرف ممفیس حرکت کند و به همسرش اطمینان داد که او را دوست دارد و برای دیدنش ثانیه شماری می کند، و بالاخره صحبتش را تمام کرد و گوشی را گذاشت. تصمیم داشت فردا صبح به الن تلفن کند. لوسین با تعجب پرسید: «چرا می خواهی امروز کلانتون را ترک کنی؟ بهتر نیست کمی صبر کنی ؟ » هری رکس با عصبانت گفت: «مگر دیوانه شده ای؟ هزار خبرنگار اینجا جمع شده اند و هر کلمه را از دهان تو میقاپند ، آنوقت تو می خواهی شهر را ترک کنی؟ واقعا که خیلی احمقى. » جیک از جا برخاست و پرسید: « سر و وضعم چطور است؟ » هری رکس گفت: « قیافه ات مثل دیوانه هاست، چون نمی خواهی در کلانتون بمانی. » لوسین گفت: « پرواز به کارولینای شمالی را چند روی به تعویق بیانداز. چنین فرصت طلایی ای هرگز دوباره نصیب تو نخواهد شد. خواهش می کنم، جیک. » « دوستان عزیز، آرام باشید. مصاحبه ی مطبوعاتی تا چند لحظه ی دیگر شروع می شود و من در این کنفرانس به تعدادی از سوالات احمقانه ی خبرنگاران جواب می دهم و جلوی دوربینها ژست می گیرم و بلافاصله بعد از مصاحبه به طرف ممفیس به راه خواهم افتاد. » هری رکس گفت: «کاملا ?ل شده ای. » لوسین هم تایید کرد و گفت: « من هم همین عقیده را دارم. » جیک در آینه نگاه کرد، کروات متعلق به استان اکتاویچ را مرتب کرد، به طرف دوستانش برگشت و لبخند زنان گفت: «من از کمکهای بی شائبهی شما بسیار ممنون و سپاسگذارم. من برای این پرونده مجموعا نهصد دلار حق الوكاله گرفته ام که آن را عادلانه با شما تقسیم خواهم کرد. »