بریگانس نفس را در سینه حبس کرده بود و با ولع به این داستان گوش میداد. چند ثانیه بعد، صدایی به گوش رسید؛ واندا مارک به کنار در توری ساختمان آمده ود و لبخند می زد، اما اشک از چشمانش سرازیر بود و گونه هایش را خیس کرده بود. جیک صامت و بی صدا به او خیره شده بود و نمی توانست چیزی بگوید. سرانجام به خودش آمد، لبش را گاز گرفت، در برابر واندا سر فرود آورد و آهسته گفت: «متشکرم.» واندا اشک چشمانش را پاک کرد و با حرکت سر به جیک پاسخ داد. در دو طرف خیابان کرافت رود بیش از صد ماشین پارک کرده بودند. جلوی در خانه ی هیلی و در باغچه ی آنها هم اتومبیلهای دیگری به چشم می خورد. بچه ها بازی می کردند و بزرگترها در زیر درختان و روی کاپوت اتومبیل ها به خوردن نهار مشغول بودند. هری رکس اتومبیلش را در کنار صندوق نامه ها متوقف کرد. بسیاری از حاضرین برای استقبال از وکیل مدافع كارل لی به سوی او دویدند. لستر شانه های جیک را فشرد و گفت: « دیدی جیک! باز هم موفق شدی! » در هر قدم، ده نفر دست جیک را می فشردند و به او تبریک می گفتند. اسقف آجی او را در آغوش کشید و خدا را شکر کرد. کارل لی که در ایوان روی نیمکت گهواره ای نشسته بود، با دیدن او از جا برخاست و از پله ها پایین آمد. دوستان و خویشاوندان کارل لی در پی اش روانه شدند و هنگامی که او و جیک در برابر هم قرار گرفتند، همگی به دور آنها حلقه زدند. جیک و کارل لى لبخند زنان به هم نگاه کردند و نمی دانستند چه جمله ای بگویند که مناسب و شایسته ی این لحظه باشد. بالاخره بی آنکه حرفی بزنند یکدیگر را در آغوش کشیدند و حاضرین هم هورا کشان برای آنها دست زدند. کارل لی آهسته گفت: «متشکرم، جیک. » وکیل مدافع و موکل در کنار هم روی ایوان نشستند و به سوالات حاضرین در مورد محاکمه پاسخ دادند. لوسین و هری رکس به جمع لستر و دوستانش پیوسته و در زیر سایه ی یک درخت بلوط به خوردن نوشابه پرداختند. تونیا در حیاط خانه می دوید و با سایر کودکان باز می کرد.