« خب راستش، بله. ما در همین نزدیکی بودیم و ناگهان آدرس خانم و مارک را به خاطر آوردم. من آدرس او را از چند روز پیش که تحقیقاتی در مورد کاندیداهای هیئت منصفه انجام دادیم میشناسم. » « آدرس را درست آمده اید. واندا همین جا زندگی می کند. ما سالهاست که اینجا زندگی میکنیم. و چند ساعتی است که به خواب رفته. » جیک گفت: « پس مزاحمشان نمی شوم. » « واندا ماجرا را برای من تعریف کرد. در واقع واندا باعث شد که هیئت منصفه بتواند به یک رای واحد برسد. » « واقعا؟ چطور؟ » « او از اعضای هیئت منصفه خواست تا چشمان خود را ببندند و به سخنان او گوش کنند. واندا از دیگران خواست تا تونیا به صورت یک دختر سفید پوست با موهای بلند و چشمان آبی و آن دو نفر متجاوز را به صورت دو مرد سیاه پوست در نظر مجسم کنند. آنگاه صحنه ی حادثه را با تمام جزئیات برای حاضرین تشریح کرد. واندا همچنین از حاضرین خواست در نظر مجسم کنند در حالی که تونیای بی پناه و بیچاره روی زمین افتاده است و پدرش را به کمک می طلبد، آن دو وحشی درنده خو با ضربات مشت و لگد دندانهای دخترک را خرد کرده و استخوان فک و بینی اش را شکسته اند. واندا سپس خطاب به اعضای هیئت منصفه گفت: "حالا فرض کنید که این تونیا ، دختر خود شماست. وجدان خود را گواه بگیرید و صادقانه بگویید که آیا اگر امکان مناسبی در اختیار شما قرار می گرفت، آن دو سیاه پوست مادر بخطا و جنایتکار را نمیکشتید؟ " در این مورد رای گیری به عمل آمد و معلوم شد هر دوازده عضو هیئت منصفه آمادگی کامل برای قصاص چنین افراد جنایتکاری را دارا می باشند. مسئول جلسه آرا را شمرد: دوازده به صفر. آنگاه واندا گفت اگر مجبور شود حتی تا شب کریسمس هم در اتاق شور بماند، غیر ممکن است رای به محکومیت متهم بدهد و دیگر اعضای هیئت منصفه هم باید به ندای وجدان خود پاسخ مثبت دهند و به همین نحو عمل کنند. ده نفر از حاضرین گفته های واندا را تایید نمودند، اما یکی از خانم های عضو هیئت، همچنان سرسخانه لجاجت می کرد. اشکهای زیادی ریخته شد و سخنان زیادی گفته شد. اعضای هیئت با صبر و حوصله آنقدر با این زن حرف زدند تا سرانجام او هم مجاب شد و تسلیم نظر اکثریت گردید. کار بسیار مشکلی بود، جیک. »