« شما به سیسکو پول دادید یا نه؟ » « نه، دوست جوان من. تو به تنهایی و بدون کمک دیگران محاکمه را بردی.» « قسم می خورید؟ » « قسم میخورم. به خدا و ششصد جلد کتاب انجیل قسم می خورم. » جیک اصرار نکرد و بدون کنجکاوی بیشتر، به همین جواب قانع شد. در سکوت به راه خود ادامه دادند. در گرمای شدید عرق ریختند و به آهنگی که از رادیوی ماشین پخش می شد و نیز به صدای خنده گوشخراش هری رکس که خواننده را همراهی می کرد، گوش دادند. ناگهان بریگانس دستش را بالا گرفت و چیزی گفت. هری رکس پایش را روی ترمز گذاشت، و فرمان را چرخاند و با سرعت وارد یک جاده ی شوسه شد. لوسین به جلو خم شد و پرسید: « داریم کجا می رویم؟ » « صبر کنید و ببینید. » جیک که به خانه های سمت راست جاده نگاه می کرد ، با دست خانه ای را نشان داد و هری رکس اتومبیلش را به آن طرف هدایت نمود و آن را زیر یک درخت سایه دار متوقف کرد. بریگانس پیاده شد ، به اطراف نگاهی کرد ، به طرف ایوان خانه رفت و در زد. مرد ناشناس از لای در گفت: «کاری داشتید؟ » « من جیک بریگانس هستم و ... » در باز شد ، مرد ناشناس با گامهای بلند از خانه بیرون آمد و بگرمی دست جیک را فشرد: «از آشنایی با شما خوشوقتم. من مک لورید کراول هستم. من عضو هیئت منصفهی بدوی ای بودم که علیه کارل لی هیلی اقامه ی دعوا نمود. البته در آن جلسه هم ما فقط یک رای کم داشتیم، و گرنه اصلا کیفر خواست صادر نمی شد. کار شما عالی بود، آقای بریگانس. صمیمانه به شما تبریک می گویم. » جیک نام این شخص را زیر لب تکرار کرد و ناگهان او را به یاد آورد: « مک لورید کراول، همان مردی که جلوی باکلی قد علم کرد و درس خوبی به او داد. » آنگاه گفت: « بله، مک لورید، شما را به خاطر می آورم. متشکرم.» | جیک با کمی خجالت داخل اتاق نگاه کرد. کراول پرسید: « شما به خاطر واندا آمده اید اینطور نیست؟ »