همه منتظر بودند تا قهرمان نامدار از آنها از دادگاه بیرون بیاید و مورد تجلیل قرار گیرد. ولی زمان گذشت و از هیلی خبری نبود. مردم سی دقیقه ی تمام فریاد کشیدند: «ما کارل لی را می خواهیم! ما کارل لی را می خواهیم! » تا بالاخره سر و کله ی هیلی در چهارچوب در پدیدار شد. جمعیت با فریادهای گوشخراشی دیوارهای ساختمان دادگاه را به لرزه درآورد، از او استقبال کرد. کارل لى همراه با خانواده و وکیل مدافعش، به زحمت در میان جمعیت راهی برای خود باز کرد و از پله های غرفه ی چوبی بالا رفت. بر روی این تریبون دهها میکروفون نصب کرده بودند. فریادهای شادی که از حلقوم بیست هزار نفر برمی خاست، پرده گوش کارل لی و همراهانش را آزار می داد. هیلی بار دیگر جیک را در آغوش کشید و آن دو همراه با هم برای مردم دست تکان دادند. سوالات خبرنگاران، در آن ازدحام و سر و صدا کاملا نامفهوم ماند. بریگانس هر چند دقیقه یکبار دستهایش را پایین می آورد و فریاد زنان تشکیل کنفرانس مطبوعاتی بعداز ظهر را یادآوری می نمود. کارل لی زن و فرزندانش را در آغوش گرفته بود و همچنان دست تکان می داد. جیک دوباره به دادگاه برگشت و لوسین و هری رکس را دید که در گوشه ای، به دور از ازدحام مردم ایستاده اند، بریگانس گفت: « بهتر است هر چه زودتر از اینجا دور شویم. » سه نفری خود را به سیل جمعیت زدند و پس از چند دقیقه به در پشتی دفتر رسیدند. جیک متوجه شد که تعدادی از خبرنگاران جلو در اصلی دفتر منتظرند. از لوسین پرسید: « اتومبیل شما کجاست؟ » ویلبنکس به خیابان باریکی در نزدیکی کافه تریا اشاره کرد و آنگاه هر سه نفر بی آنکه توجه کسی را به خود جلب کنند، از گوشه میدان گذشتند. سالی برای آنها کتلت و گوجه فرنگی سبز درست کرده بود و غذا را روی ایوان سرو نمود. لوسین یک شیشهی نوشابه کهنه و گرانقیمت را روی میز گذاشت و گفت که سالهاست این بطری را برای یک چنین مناسبتی نگهداری کرده است. هری رکس با دست غذا می خورد و چنان استخوانها را می لیسید که گویی از هفته ها پیش غذا نخورده است. جیک فقط چند لقمه غذا خورد و سپس با چهره ای رویایی در افکار دور و دراز فرو رفت و لبخندی بر لب آورد. هری رکس با دهان پر گفت: « مثل آدمهای ?ل میزنی. »