فریادهای شادی، جای خود را به نجوای رضایت آمیزی داد. کارل لى هم فرزندانش را رها کرد و به سر جای خود برگشت. پهلوی وکیلش نشست، دست خود را روی شانه ی او گذاشت و گریه کرد. نوز به متهم نگاه کرد و لبخند زد: « آقای هیلی، هیئت منصفه ای که از شهروندان این کانتی تشکیل شده است، رای خود را صادر نموده و شما را بی گناه تشخیص داده و رای به تبرئه شما داده است. هیچ یک از کارشناسان دادگاه وجود شما را برای جامعه خطرناک، و خود شما را نیازمند به درمان روانی ندانسته است. بنابراین شما آزادید. » قاضی سپس به دادستان و وکیل مدافع نگاه کرد و گفت: « اگر مطلب دیگری نیست، پرونده را مختومه اعلام میکنم. جلسه ی بعدی دادگاه در تاریخ پانزدهم اوت برگزار خواهد شد. » خانواده و دوستان کارل لی به استقبالش آمدند و او را در آغوش کشیدند. همگی یکدیگر را بغل میکردند و جیک را هم در آغوش گرفتند. همه بی محابا و بدون خجالت گریه می کردند، خدا را شکر می گفتند و از بریگانس صمیمانه تشکر می کردند. خبرنگاران به نرده های سالن هجوم آوردند و با صدای بلند از جیک سوالاتی نمودند. اما او با علامت دست دعوت آنها را رد کرد و گفت حرفی برای گفتن ندارد. بریگانس اعلام کرد راس ساعت چهارده در دفترش یک کنفرانس مطبوعاتی تشکیل خواهد داد. ) باکلی و ماسگر او از یک در کوچک از سالن بیرون رفتند. هیئت منصفه را دوباره در اتاق شور محبوس کردند تا از آنجا سوار اتوبوس شوند و برای آخرین بار به محل اقامت موقت خود برگردند. بری آکر کلانتر را به گوشه ای کشاند و ماجرای حمله ی آن دو مرد ناشناس را بازگو کرد. اوزی با دقت به سخنان آکر گوش کرد، سپس قول داد شخصا او را به خانه بگرداند و در روزهای آینده هم مامورینی به طور شبانه روزی به محافظت او بگمارد. خبرنگاران به سوی کارل لى هجوم آوردند. اما هیلی فقط این جمله را تکرار می کرد: « می خواهم به خانه بر گردم ، بگذارید به خانه برگردم. » در جلوی سالن دادگاه جشن بزرگی برپا شده بود. سیاهان می رقصیدند، آواز می خواندند، گریه میکردند، یکدیگر را در آغوش می گرفتند، خدا را شکر می کردند، می خندیدند و شعارهای جدید سر می دادند. جمعیت به پله های دادگاه نزدیک شده بود.