جین ورقه را باز کرد و به طرف کارل لی برگشت: « ما اعضای هیئت منصفه، آقای هیلی را در تمام موارد مطرح شده در کیفرخواست، بی گناه می دانیم و معتقدیم که متهم در لحظه ارتکاب جرم فاقد بصیرت کافی بوده و بر مشاعر خود حاکمیت نداشته است. » کارل لی از جا پرید و در هوا دور خود چرخی زد و با یک پرش خود را به ردیف اول رسانید. تونیا و پسرانش از جا پریدند و دوان دوان به سوی او آمدند. در یک لحظه همه چیز زیر و رو شد. گوان گریه کنان در آغوش لستر بیهوش شد. وعاظ سیاهپوست دست به آسمان برداشتند و فریاد زدند: « خدایا، صدهزار بار شکر! ای عیسای مسیح، تو را سپاس می گوییم!» | هیچکس به اخطارهای قاضی توجهی نداشت. نوز به عبث با چکش بر میز میزد و فریاد میکشید: «ساکت باشید. » صدای قاضی در میان فریادهای شادی گم شده بود و کاملا معلوم بود که نوز خود نیز به ابراز احساسات مردم چندان بی علاقه نیست. جیک چنان منگ و بی حس شده بود که تا چند لحظه نتوانست هیچگونه واکنشی از خود نشان دهد. پس از مدتی بالاخره موفق شد سرش را به طرف هیئت منصفه برگرداند و به زور لبخندی بر لب آورد. اشک در چشمانش جمع شده بود و لبانش می لرزید. می ترسید مردم به او بخندند. به هر زحمتی که بود، ظاهری آرام به خود گرفت و برای جین گیلسپی که با صدای بلند گریه می کرد، سری تکان داد. جیک کنار میز مخصوص وکیل مدافع ایستاده بود و سعی می کرد لبخند بزند. کار دیگری از او ساخته نبود. از گوشه چشم دید که چگونه ماسگراو و باکلی پرونده ها، یادداشتها و مدارک ظاهرا مهم خود را در چند کیف و چمدان تلنبار می کنند. با خود گفت: « مروت را فراموش نکن. با آنها احساس همدردی داشته باش. » پسرک جوانسالی از کنار معاونین کلانتر گذشت، در را باز کرد و به سرسرا که رسید، فریاد زد: « تبرئه ها تبرئه!» سپس خود را به بالکنی که مشرف بر در جلویی ساختمان بود رسانید و دوباره با تمام قدرت فریاد زد: « تبرئه! تبرئه! » و در عرض یک لحظه در میدان شهر محشری به پا شد. . نعره ی شادی از حلقوم بیست هزار نفر برخاست قاضی نوز بار دیگر فریاد زد: « حاضرین در سالن ساکت باشند! » و بازهم یک دقیقه دیگر را به تسامح گذرانید و آنگاه از کلانتر خواست تا آرامش را به دادگاه برگرداند. اوزی با صدای بلند همه را به آرامش دعوت کرد. مردان و زنانی که از شدت خوشحالی یکدیگر را در آغوش کشیده بودند، از هم جدا شدند و