احساس کرد چیزی گلویش را می فشارد. بری آگر کاغذی را در دست داشت و همهی نگاهها متوجه این تکه کاغذ بود. « خانمها و آقایان، آیا موفق شدید به اتفاق آراء یک رای واحد صادر کنید؟ » آکر با صدایی لرزان گفت: « بله ، قربان. » « لطفا رای کتبی خود را به منشی دادگاه تحویل دهید. » | جین گیلسپی کاغذ را گرفت و آرا به قاضی نوز داد. نوز ورقه را با دقت مطالعه کرد، سپس گفت: « این رای از نظر قانونی و نظامنامه ای بلااشکال است.» | ایولا دل همچنان اشک می ریخت و در آن سکوت سنگین، تنها صدای گریه ی او به گوش می رسید. جوان گیتس و برنیس تول هم با دستمال اشکهای خود را پاک می کردند. گریهی اعضای هیئت هزار معنی می توانست داشته باشد. جیک تصمیم گرفته بود تا لحظه ی اعلام رای هیچ توجهی به هیئت منصفه نکند. اولین باری که به عنوان وکیل مدافع در دادگاه شرکت کرده بود، متوجه شد که اعضای هیئت منصفه قبل از اعلام رای لبخند بر لب دارند و جیک با توجه به این نشانه، شک نداشت که موکلش تبرئه خواهد شد. اما بعدا معلوم شد که اعضای هیئت منصفه به این دلیل لبخند بر لب داشتند که توانسته بودند مجازات عادلانه ای برای یک مجرم تعیین کنند. از آن پس، بریکانس تصمیم گرفت در لحظات قبل از اعلام رای به هیئت منصفه نگاه نکند. البته جیک در هیچ موردی نتوانسته بود بر این تصمیم خود استوار بماند و همیشه از زیر چشم نگاهی به هیئت منصفه می انداخت. گاهی امیدوار بود که شاید یکی از اعضای هیئت به او چشمکی بزند یا انگشت شست خود را به نشانه ی موفقیت بالا بگیرد. اما تاکنون هرگز به دریافت چنین پیامی نشده بود. نوز خطاب به کارل لی گفت: « متهم قیام کند. » البته جیک می دانست که کلماتی به مراتب وحشتناکتر از این سه کلمه هم وجود دارد، اما این دستور قاضی در انتهای محاکمه، برای هر وکیل مدافعی طنینی هولناک دارد و بدترین و وحشتناکترین تصورات را در پیش چشم او مجسم میکند. هیلی ناشیانه و نامطمئن از جا برخاست. جیک چشمانش را بست و نفسش را در سینه حبس کرد. دستهایش می لزید و احساس تهوع به او دست داده بود. قاضی ورقه را دوباره به جین گیلسپی داد و گفت: « لطفا متن رای را قرائت کنید. »