از حد درگیر خوشگذرانی و عیش و عشرت است. بنابراین با خودم گفتم: به جهنم! آنها راه خودشان را بروند و من راه خودم را. » جیک دراز کشید و چشمانش را بست.| لوسین پرسید: « عصبی هستی؟ » «کاش ماجرا هر چه زودتر تمام می شد. » تلفن دوباره زنگ زد و این بار لوسین گوشی را برداشت. چند ثانیه گوش داد ، سپس گوشی را سر جای خود قرار داد. هری رکس پرسید: «چه خبر؟ » جیک سرش را بلند کرد و به لوسین نگریست. لحظه ی موعود فرا رسیده بود. « جین گیلسپی بود که زنگ زد. هیئت منصفه رای خود را صادر کرده است. » جیک با درماندگی گفت: «آه خدای من! » و شقیقه هایش را ماساژ داد. لوسین با لحنی جدی گفت: «خوب به حرفهای من گوش بده. میلیونها نفر شاهد اتفاقی خواهند بود که تا چند دقیقه دیگر رخ می دهد. آرام باش و با دقت به حرفهایی که می خواهی بزنی فکر کن.» هری رکس گفت: «نمی دانم مرا چه می شود. دارم بالا می آورم. » جیک در حالی که تکمه های کت متعلق به استان اکتاویچ را می بست، به لوسین گفت: «برایم خیلی عجیب است که آدمی مثل شما چنین نصیحتی به من می کند، لوسین. » « من هم تغییر کرده ام و چیزهای زیادی یاد گرفته ام. آرام و باوقار باش. اگر برنده شدی، کاملا مواظب حرفهایی که در برابر نمایندگان رسانه ها میزنی، باش. فراموش نکن که حتما باید از هیئت منصفه تشکر کنی. اگر بازنده شدی... » هری رکس گفت: « اگر بازنده شدی، یک جفت پا داری، یک جفت دیگر هم قرض کن و بزن به چاک، چون سیاهان حتما به ساختمان دادگاه حمله خواهند کرد. » جیک با درماندگی گفت: « احساس ضعف میکنم. »