شوخی نمیکنم؛ جد پدری من، جد پدری او را به عنوان برده خریداری کرده بود و وقتی برده ها آزاد شدند، اکثر آنها نام خانوادگی خود را تغییر ندادند. بهمین دلیل است که ما در این منطقه اینهمه ویلبنكس سیاهپوست داریم. تمام برده های فوردکانتی به خانواده ی ما تعلق داشتند و بسیاری از اعقاب آنها هنوز هم همان نام خانوادگی را حفظ کرده اند. » جیک گفت: « به احتمال زیاد با چند نفری از آنها قوم و خویش هستید. » « با توجه به شهوترانی اسلافم ، فکر میکنم با همه ی آنها خویشاوندم.»| تلفن زنگ زد. هر سه نفر بر جای خود خشک شدند و به تلفن نگاه کردند. جیک روی مبل نشست و نفس را در سینه حبس کرد. هری رکس گوشی را برداشت، چند ثانیه گوش داد و دوباره گوشی را سرجایش گذاشت: « شماره را عوضی گرفته بودند. » سه نفری به یکدیگر نگاه کردند و لبخند زدند. جیک به رئیس سابقش گفت: « داشتید در مورد کلاس اول دبستان حرف می زدید. » « بله. در اولین روز دبستان، بیلی ری و سایر دوستانم سوار اتوبوسی شدند که سیاهپوستان را به مدارس مخصوص آنها می برد. من هم همراه آنها سوار شدم. راننده ی اتوبوس با ملایمت دستم را گرفت و مرا از اتوبوس پیاده کرد. من جیغ کشیدم و گریه کردم؛ عمویم مرا به خانه رساند و موضوع را به مادرم گزارش داد: " لوسین می خواست با اتوبوس کاکاسیاهها به مدرسه برود. " مادرم سخت عصبانی شد و با چوب به جانم افتاد. پدرم هم یک کتک حسابی به من زد، اما سالها بعد، پدر اقرار کرد که آن ماجرا برایش خیلی جالب و مضحک بود. به هر حال، مجبور شدم به مدرسه سفید پوستها بروم، ولی در آنجا همیشه به عنوان یک بچه پولدار انگشت نما بودم. همه از آن پسرک خرپول متنفر بودند. خب، این احساس، بخصوص در شهر فقیر نشینی مثل کلانتون، کاملا قابل درک است. البته اذعان میکنم که خود من هم در آن سالها چندان خوش اخلاق و سر به راه نبودم، ولی سایر دانش آموزان فقط به این دلیل حاضر به پذیرفتن دوستی با من نبودند که خانواده ی من، به قول آنها، در پول شنا می کرد. به همین دلیل است که هیچ وقت برای پول ارزشی قائل نبوده و نیستم. در همان روزها، یعنی در سال اول دبستان بود که آگاهانه شروع به فاصله گرفتن از معیارهای خاندان ویلبنکس کردم. تصمیم گرفتم مثل مادرم نشوم، چون می دیدم که مادرم همیشه چین به ابرو می اندازد و با نگاهی تحقیر آمیز به همه چیز و همه کس فخر می فروشد و پدر عزیزم هم بیش