نتوانست دست از او بر دارد. البته امروز که به قیافه ی اتل نگاه میکنم حالم از این ماجرا بهم می خورد. ولی به هر حال واقعیت همین است. » جیک گفت: « تهوع آور است. » « اتل یک گله بچه داشت و دو تا از این بچه ها به شدت به من شباهت داشتند، بخصوص آن پسرک کله پوک. این رویداد در اوضاع آن زمان، یک ماجرای شرم آور و یک آبروریزی حسابی محسوب می شد. » هری رکس پرسید: « مادر شما چطور؟ او چه عکس العملی نشان داد؟ » « مادرم یکی از آن بانوان متشخص و بسیار محترم ایالات جنوبی به حساب می آمد که مهمترین سرگرمی اش تشخیص خانواده های نجیب از آدمهای معمولی بود. از آنجا که در تمام شهر ما تعداد نجیب زادگان بسیار کم بود، مادرم اکثر اوقات خود را در ممفیس می گذراند. تمام سعی او در ممفیس بر این بود که ثروت و تشخص خود را به رخ خانواده های بزرگ و ثروتمند و صاحبان مزارع بزرگ پنبه بکشد و کاری کند که این خانواده ها او را در محفل خود بپذیرند. در آن زمان، خانهی واقعی من در هتل «پی بادی » بود. مادرم هر روز مرا به حمام می برد و تمیز می کرد و پاپیون قرمز به یقه ام می بست. من سعی زیادی میکردم تا رفتار خود را با ادا و اطوارهای متکبرانه و پر از تفرعن بچه پولدارهای ممفیس هماهنگ کنم. اما در واقع از آنها و فرهنگ آنها بشدت متنفر بودم و به مادرم هم علاقه ی چندانی نداشتم. مادرم ماجرای اتل را می دانست، ولی خود را به این وضع عادت داده بود و فقط از پدرم مصر، می خواست که رعایت ظاهر را بکند و خانواده را دچار شرمساری ننماید. پدر نیز بخوبی اصول مخفی کاری را رعایت می کرد و به این ترتیب بود که من صاحب یک برادر ناتنی عقب افتاده شدم. » « مادرتان کی فوت کرد؟ » « شش ماه قبل از آن حادثه که منجر به مرگ پدرم شد. » | جیک پرسید: « خود شما از کی به بیراهه افتادید؟ » « فکر میکنم از همان کلاس اول دبستان. پلانتاژهای بزرگ جنوب شهر متعلق به عموی من بود و خانواده های سیاهپوست زیادی برای او کار می کردند. آن سالها، کشور تا خرخره در منجلاب بحران اقتصادی فرو رفته بود. من عملا در روستا میان مزارع بزرگ شدم. پدرم اینجا در دفتر کار میکرد و مادرم دائما در مجالس اعیان و اشراف با بانوان سرشناس چای مینوشید. همبازی های من اکثرا سیاهپوست بودند و خدمتکاران سیاهپوست من را بزرگ کردند. بهترین دوست من بیلی ری ویلبنکس نام داشت.