برنیس تول که متهم را گناهکار میدانست، گفت: « احساس بدی دارم، انگار که مرا به گروگان گرفته اند؟ اگر هیلی را محکوم کنیم، شک ندارم که این جمعیت آشوبگر به ساختمان دادگاه حمله خواهند کرد. فکر میکنم منظور از این تظاهرات ترساندن ماست. » کلاید سیسکو به او هم یک دستمال کاغذی داد. ایولا دل دوباره با درماندگی گفت: « برایم هیچ فرقی نمی کند چه تصمیمی بگیریم. من می خواهم از اینجا بیرون بروم. برایم بی تفاوت است که کارل لی را محکوم کنیم یا تبرئه. برایم اعصاب نمانده، دلم می خواهد هر چه زودتر کار را تمام کنم و به خانه برگردم. » واندا مارک در انتهای اتاق، پشت میز ایستاده بود، سینهای صاف کرد و منتظر ماند تا تمام اعضای هیئت منصفه به او نگاه کردند: « من پیشنهادی دارم که اگر آن را قبول کنید، شاید بتوانیم در مدتی بسیار کوتاه، به مشورتهای خود پایان دهیم و تصمیمی واحد اتخاذ کنیم. » صدای گریه ها قطع شد و بری آگر هم دوباره سر جایش برگشت. واندا اکنون در مرکز توجه عموم اعضای هیئت منصفه قرار داشت. دیشب خواب به چششم راه نمی برد ، چیزی را در ذهن خود مجسم کردم و اکنون از همه ی شما حاضرین می خواهم که شما هم در این مورد تفکر کنید. این کار ممکن است سخت و دردناک باشد؛ شاید شما را وادار کند که در عمق احساسات و تمناهای درونی خود به کاوش بپردازید و شاید وجدان شما را به نحوی بی سابقه و غیر منتظره به چالش بطلبد. ولی عاجزانه از شما می خواهم این سختی را بر خود هموار کنید، و اگر شما در برابر وجدان خود صادق و صمیمی باشید... شک ندارم تا همین امروز ظهر به یک تصمیم واحد خواهید رسید. » همه ساکت بودند و تنها همهمه ی مردم بیرون به گوش می رسید. « در حال حاضر نیمی از ما خواستار محکومیت متهم است، در حالی که نیمی دیگر او را بی گناه می داند. ما البته می توانیم به قاضی نوز اطلاع دهیم که به بن بست رسیده ایم و قادر به اتخاذ تصمیم واحد نیستیم. در این صورت قاضی محاکمه را تعطیل می کند و ما را به خانه خواهد فرستاد؛ و چند ماه بعد محاکمه تکرار خواهد شد، یعنی دوباره علیه آقای هیلی اقامهی دعوی خواهد شد و همین قاضی دوباره مسئولیت محاکمه او را بر عهده خواهد گرفت. سپس یک هیئت منصفه دیگر انتخاب خواهد شد تا دربارهی پرونده به داوری بنشیند. اعضای این هیئت منصفه هم از اعضای کانتی انتخاب خواهد شد، از میان دوستان ما، شوهران ما،