اتوبوس شد و اطلاع داد که جای نگرانی نیست و همه چیز تحت کنترل مامورین قرار دارد. اوزی مجبور بود با صدای بلند فریاد بزند، چون هیاهوی جمعیت نمی گذاشت صدایش به گوش اعضای هیئت منصفه برسد: «پیاده که شدید، دنبال من بیایید و اصلا به اطراف توجه نکنید. » پس از ورود اعضای هیئت به اتاق شور، خدمتکار دادگاه در را پشت سر آنها بست. ایولا دل در گوشه ای نشست و همچنان گریه می کرد و هر بار که شعار «کارل لی آزاد باید گردد!» از حلقوم هزاران نفر بلند می شد، بی اختیار به خود می لرزید. خانم ایولا دل پس از چند لحظه گفت: « برای من هیچ فرقی نمیکند که چه تصمیمی بگیریم و چه رای صادر کنیم. این را جدی می گویم. اصلا تحمل این وضع را ندارم. هشت روز است که دور از خانواده ام زندگی می کنم و حالا هم دوباره این سر و صدای دیوانه کننده از نو شروع شده. دیشب اصلا خوابم نبرد. فکر میکنم ضعف اعصاب به زودی مرا خواهد کشت. خواهش میکنم هر چه زودتر تصمیمی را که می خواهید بگیرید و کار را تمام کنید. » خانم بیتس های های گریه می کرد. کلاید سیسکو یک دستمال کاغذی به ایولا دل و برای تسلای او ، دستی به شانه اش زد. صبر و تحمل خانم جو آن گیتس هم به پایان رسیده بود. او جزو فراکسون طرفداران محکومیت متهم بود، اما چندان مطمئن و معتقد به نظر نمی رسید: « من هم دیشب در تمام طول شب مژه برهم نزدم. اگر امروز هم مثل دیروز باشد، بدون شک عقلم را از دست خواهم داد. من هم می خوام هر چه زودتر به خانه برگردم و بچه هایم را ببینم. » بری آکر کنار پنجره ایستاده بود و به اغتشاش و هرج و مرجی فکر می کرد که در صوت محکوم شدن هیلی بر شهر حاکم میشد. شک نداشت که در این صورت در مرکز شهر کلانتون همه چیز تخریب می شد و خشت روی خشت نمی ماند. اگر می دانست که در غوغای وانفسای پس از محکومیت متهم، تامین امنیت جانی هیئت منصفه برای مامورین چقدر مشکل خواهد بود. احتمال می داد که اعضای هیئت منصفه حتی نتوانند خود را به اتوبوس برسانند. آگر آه بلندی کشید. خوشبختانه زن و فرزندانش در این میان در ایالت آرکانزاس فرار کرده بودند و خطری آنها را تهدید نمی کرد.