« بالاخره موضوع را می فهمد. وضع کافه چطور است؟ » « ظهر دیروز کافه را تعطیل کردم. تعداد سیاهپوستان آنقدر زیاد بود که ترسیدم شورشی به پا شود. اگر امروز هم اوضاع خراب باشد، شاید امروز هم کافه را تعطیل کنم. راستی جیک، اگر کارل لی محکوم شود، چه اتفاقی خواهد افتاد؟ » « اگر هیلی را محکوم کنند، وضع خطرناکی پیش خواهد آمد. » | جیک یک ساعت در کافه تریا ماند و به سوالات زیادی پاسخ داد. اما وقتی سر و کله غریبه ها پیدا شد، خداحافظی کرد و رفت. چاره ای نداشت جز آنکه صبر پیشه کند. روی بالکن نشست، قهوهای خورد، سیگاری دود کرد و به سربازان گارد ملی نگریست. به موکلین سابقش فکر کرد؛ به دفتر کار آرام و راحت، یک منشی خوب و موکلینی که برای مشورت در امور جاری خود به او مراجعه می کردند؛ به جلسات کاملا عادی و روزمره دادگاه و به چیزهای معمولی دیگر فکر کرد، به خانواده، به زندگی روزمره با زن و فرزند، به دعای صبح روز یکشنبه در کلیسا. از شهرتی که بهم زده بود، رضایت چندانی نداشت و دلش می خواست مثل مردم عادی زندگی کند. نخستین اتوبوس سیاهان ساعت هفت و نیم کنار یکی از موانع توقف کرد و سیاهپوستان با سبد غذا و صندلی تاشو به سوی میدان سرازیر شدند. جیک یک ساعتی روی بالکن ماند و با رضایت خاطر شاهد بود که چگونه میدان کم کم از تظاهر کنندگان آرام و سر به راه پر می شد. وعاظ به این سو آن سو می رفتند و سعی داشتند به هرج و مرج موجود در میدان نظم دهند. رهبران تظاهرات به اوزی اطمینان دادند که کار به زد و خورد و ناآرامی نخواهد کشید. اوزی از این بابت مطمئن بود، اما سرهنگ گارد ملی عصبی و بدبین به نظر می رسید. در ساعت نه صبح، میدان پر از سیاهپوستان شده بود. یکی از حاضرین متوجه اتوبوس حامل هیئت منصفه شد. آجی از طریق مگافون اعلام کرد: «دارند می آیند! » جمعیت به طرف خیابان جکسون هجوم برد. سربازان گارد ملی و مامورین پلیس، با اتومبیلهای خود راه را بستند و اتوبوس را تا جلوی ساختمان دادگاه اسکورت کردند. ایولا دل بیتس با صدای بلند گریه می کرد. کلاید سیسکو کنار پنجره نشسته بود و او را دلداری می داد. سایر اعضای هیئت منصفه هم در حالی که اتوبوس سانتیمتر به سانتیمتر جلو می رفت ، با چشمان وحشت زده به بیرون خیره شده بودند. دهها سرباز مسلح، راه اتوبوس را باز می کردند. اوزی سوار بر