روزنامه ها چیزی در مورد آتش گرفتن خانه ی بریگانس ننوشته بودند. جیک نفس راحتی کشید و احساس گرسنگی کرد. خانم دل، جیک را مانند پسر گمشده ای که به خانه اش برگشته باشد، در آغوش کشید، پیشبندش را باز کرد و کنار او پشت میز نشست. سایر مشتریان کافه تریا هم از راه رسیدند، جیک را دیدند و دستی به شانه ی او زدند. همه از دیدن او خوشحال بودند و دلشان برای او تنگ شده بود. اکثرا برای او آرزوی موفقیت کردند. دل معتقد بود که جیک خیلی لاغر شده است و بنابراین جیک تصمیم گرفت دو پرس صبحانه بخورد. « برت وست » پرسید: «سیاهپوستان امروز دوباره برمی گردند. » جیک در حالی که یک قطعه شیرینی قورت میداد، پاسخ داد: «بله ، فکر کنم بر می گردند. » | « اندی رنیک » گفت: « شاید امروز تعداد آنها از دیروز بیشتر هم باشد. تمام ایستگاه های رادیویی سیاهان در شمال میسی سی پی از شنوندگان خود خواسته اند برای تظاهرات به کلانتون بیایند. » جیک با خود گفت: « چه خوب! » و با خوشحالی روی نیمرویش سس فلفل ریخت. برت پرسید: « اعضای هیئت منصفه داد و بیداد تظاهرکنندگان را می شنوند؟ » جیک پاسخ داد: «چه جور هم می شنوند! سیاهپوستان هم دقیقا به همین دلیل فریاد می زنند، چون می دانند اعضای هیئت منصفه کر نیستند. » حتما آن بیچاره ها حسابی می ترسند. » جیک شدیدا امیدوار بود که همینطور باشد. خانم دل با ملایمت پرسید: «حال خانواده ات چطور است؟ » « فکر میکنم حالشان خوب است. هر شب با کارلا تلفنی حرف می زنم. » « نگران است؟ » « خیلی زیاد. » کسی دوباره به جانت سوء قصد نکرده؟ » « نه، از صبح روز یکشنبه تا امروز اتفاقی نیفتاده. » «کارلا از موضوع اطلاع دارد. » جیک به نشانه نفی سری تکان داد. دخترک بیچاره. » ( (