روز چهارشنبه. جیک برای اولین بار در چند هفته ی اخیر، بیشتر از هشت ساعت خوابیده بود. شب قبل روی مبل دفتر کار، خوابش برده بود و اکنون با صدای سربازان که خود را برای یورش مجدد سیاهان آماده می کردند از خواب پرید. جیک سرحال و بشاش بود، اما به خاطر آورد که هیئت منصفه به احتمال زیاد امروز رای خود را صادر خواهد کرد و به محض یادآوری این موضوع، دوباره حالتی عصبی به او دست داد. سریعا به طبقه ی پایین رفت، دوش گرفت، ریشش را تراشید و پیراهن نویی را که روز قبل خریده بود، به تن کرد. آنگاه کت و شلوار سرمه ای رنگی را که متعلق به استان اکتاویچ بود، پوشید. پای شلوار اندکی کوتاه و کمر آن اندکی گشاد بود، اما بجز موارد یاد شده، عیبی نداشت و برازنده ی تن جیک بود. فکر جیک متوجه خانه ی سوخته و تل خاکستری شد که از آن باقی مانده بود. دوباره به یاد کارلا افتاد و به پایین دوید تا روزنامه ها را بیاورد. در صفحه اول روزنامه ی صبح ممفیس، جکسون و تو پلر، عکسهای مشابه ای به چشم می خورد: کارل لی بر روی بالکن سالن دادگاه، در حالی که تونیا را در آغوش گرفته بود و برای جمعیت دست تکان می داد.