اعضای هیئت منصفه سالن را ترک کردند. تونیا هیلی و سه برادرش در کنار پدر پشت میز مخصوص وکیل مدافع نشستند. تماشاچیان حاضر در سالن، که امروز اکثرا سیاهپوست بودند، سر جای خود ماندند و به گفتگو پرداختند. جیک به دفتر کارش برگشت.| * * * آیا آکر، مسئول و سخنگوی هیئت منصفه، پشت میز خاک آلود اتاق شور نشست و به صدها شهروندی اندیشید که در طول صد سال گذشته در این اتاق گرد هم آمده و درباره اجرای عدالت به کنکاش و بحث پرداخته بودند. یادآوری حادثه شب گذشته، احساس افتخار عضویت در هیئت منصفه ای که داوری در مورد چنین پرونده مهم و مشهوری را به عهده داشت در او از بین برد. اگر با خود اندیشید که چند نفر از پیشینیان او ، مانند خودش، تهدید به مگر شده بودند. به احتمال زیاد تعداد این اشخاص چندان هم اندک نبود. اعضای هیئت منصفه پشت میز نشسته بودند و قهوه می خوردند. اتاق شور خاطرات مطبوعی را در ذهن کلاید سیسکو زنده می کرد. بار قبل که عضو هیئت منصفه شده بود، بابت انجام یک وظیفه قانونی مبلغ کلانی پول به او داده بودند و اکنون هم با این خیال دل خوش کرده بود که در ازای تلاش برای دستیابی به یک رای عادلانه، دستمزد خوبی عایدش شود. البته شخص رابطش هنوز با او تماس نگرفته بود. مسئول جلسه پرسید: « به نظر ما حالا باید چکار کنیم؟») ریتا می پلانک آن روز صبح بیش از حد جدی و عبوس بود. خانم پلانک زنی نخراشیده و خشن بود که بدون همسر و همراه با دو پسر نه چندان خلفش در یک کاروان زندگی می کرد. پسرانش که خود نیز به رعایت قانون چندان علاقه ای نداشتند بشدت از کارل لی هیلی متنفر بودند. سینه عظیم و برجسته خانم پلانک پر از خشم و نفرت بود و این کینه های دیرینه راهی برای تخلیه می جستند. ریتامی خطاب به آکر گفت: «می خواهم مطلبی بگویم.» « بسیار خوب. پیشنهاد می کنم از خود شما شروع کنیم، خانم پلانک. بعد از شما هم دیگران نظر خود را بیان خواهند کرد.»