در ساعت هشت و نیم، در تمام خیابانهای کلانتون راه بند آمده بود و هیچ مفری برای عبور اتوموبیلها وجود نداشت. همه جا، حتی در مناطق مسکونی شهر، پر از اتوبوس و مینی بوس شده بود. همه خیابانها پر از سیاهپوستانی بود که به سوی میدان شهر می رفتند. شلوغی ترافیک و راهبندان در کلانتون، درست مانند هرج و مرج حاکم بر یک شهر بزرگ و چند میلیون نفری شده بود. خودروها جلوی در گاراژ یا خروجی خانه ها پارک کرده و خروج اتومبیلهای مردم را غیر ممکن کرده بودند. مغازه داران و بازرگانان مجبور بودند با پای پیاده به محل کار خود بروند. شهردار کنار غرفه ایستاده بود، دستهایش را به این طرف و آن طرف تکان می داد و از کلانتر می خواست که دست به اقدامی بزند. در اطراف او هزاران نفر شعار می دادند. اوزی با طعنه به شهردار گرفت: «اگر موافقید، می توانم تمام کسانی را که در میدان جمع شده اند، دستگیر کنم!» نوز اتومبیلش را در کنار یک پمپ بنزین، حدود یک کیلومتر آنطرفتر از زندان کانتی پارک کرد و همراه با دسته ای از سیاهپوستان پای پیاده به طرف دادگاه به راه افتاد. همراهانش با کنجکاوی او را ورانداز کردند، اما حرفی نزدند؛ هیچکس قاضی نوز را نشناخته بود. باکلی و ماسگراو اتومبیلهای خود را جلوی خروجی یکی از خانه های خیابان آدامز پارک کردند و ناسزاگویان با پای پیاده به طرف میدان به راه افتادند. در بین راه از کنار تل خاکستری که از خانه جیک باقی مانده بود گذشتند، ولی حرفی در این مورد نزدند و ناسزاگویان به راه خود ادامه دادند. سربازان گارد ملی، اتوبوس حامل هیئت منصفه را که از شهرک «تمپل» رسیده بود. اسکورت کردند و کسانی که در اتوبوس نشسته بودند با تعجب به بیرون خیره شدند و به ازدحام بی سابقه ای که در میدان برپا شده بود، نگاه کردند. در سالن دادگاه، آقای پیت از حاضرین خواست که قیام کنند. نوز به اعضای هیئت منصفه صبح بخیر گفت و بابت اتفاقاتی که در میدان شهر رخ می داد، از آنان عذرخواهی نمود و اضافه کرد که متاسفانه در این مورد کاری از دست او ساخته نیست. نوز گفت که اگر مشکل دیگری وجود ندارد، بهتر است هیئت منصفه شور خود را از سر بگیرد. « بسیار خوب. اکنون به اتاق شور برگردید و کار خود را آغاز کنید. شما را اندکی قبل از وقت نهار به سالن دادگاه فرا خواهم خواند.»