ایستاده بود و با دقت اوضاع را زیر نظر داشت. دهها اتوبوس، بوق زنان از همه طرف به سوی میدان نزدیک شدند، اما به موانع و سد معبرها کاری نداشتند. فرمانده با صدای بلند دستوراتی صادر کرد، سربازان به این طرف و آن طرف دویدند و به هرج و مرج و هیجان حاکم بر میدان افزودند. ساعت هفت و نیم، سرهنگ به کلانتر تلفن کرد و او را در جریان خبر هجوم سیاهپوستان به شهر قرار داد. اوزی چند دقیقه بعد به میدان رسید، به سراغ اسقف آجی رفت و از زبان او اطمینان حاصل کرد که تظاهرات سیاهپوستان کاملا آرام و صلح آمیز است و شرکت کنندگان قصد برگزاری نوعی تظاهرات نشسته یا sit - in را دارند. والز پرسید: « قرار است چند نفر در تظاهرات شرکت کنند؟» آجی پاسخ داد: « هزاران نفر، هزاران نفر.» سیاهپوستان، ستاد خود را در زیر درختان بزرگ بلوط بر پا کردند، در اطراف پرسه ای زدند، با کنجکاوی به همه جا سرک کشیدند و میز و صندلی ها، جعبه ها و سبدهای خود را مرتب کردند. واقعا هم همه چیز آرام و صلح آمیز بود، تا اینکه کسی شعار آشنای «کارل لی آزاد باید گردد!» را سر داد و سایرین نیز به او پیوستند. ساعت هنوز هشت هم نشده بود. یکی از فرستنده های رادیویی مخصوص سیاهان در شهر ممفیس، شنوندگان خود را به بسیج عمومی دعوت کرد. گوینده اعلام کرد که برای تظاهرات در کلانتون به وجود سیاهپوستان نیاز است. ساعتی بعد، صدها اتومبیل در صفی طولانی به سوی جنوب به راه افتادند. تمام اعضای فعال جنبش دفاع از حقوق مدنی و تمام سیاستمداران سیاهپوست هم با عجله راهی کلانتون شدند. آجی سر از پا نمی شناخت. مثل دیوانگان از این طرف میدان به آن طرف می دوید و برای صدور دستوراتش از یک بلندگوی دستی استفاده می کرد؛ تازه واردین را به جاهای از قبل تعیین شده راهنمایی می کرد و امور مربوط به وعاظ سیاهپوست را سازماندهی می نمود. آجی به اوزی و سرهنگ اطمینان داد که همه چیز روبراه است و جای هیچگونه نگرانی وجود ندارد. و واقعا همه چیز آرام و بر وفق مراد بود، تا اینکه سر و کله چند عضو کوکلوکلس کلان پیدا شد. بسیاری از سیاهپوستان برای نخستین بار کسی را در لباس مخصوص کلان می دیدند و واکنش آنها در برابر آن چند نفر بسیار تند و پرسروصدا بود. همگی به طرف جلو هجوم آوردند و فریاد زدند. افراد گارد ملی جبه پوشان عضو کلان را محاصره کرده و محافظت از جان آنها را به عهده گرفتند. افراد کلان که شدیدا وحشت کرده بودند، از دادن شعار صرفنظر کردند و ساکت ماندند.