لوسین زیر لب گفت: «این مشکلترین قسمت ماجراست، صبر کردن و انتظار کشیدن؛ تا اینکه بالاخره دوازده فرد کاملا عادی و کم اطلاع از قانون بتوانند اتفاق نظر پیدا کنند و رأی واحدی صادر نمایند.» سیستم قضایی ما دیوانه است، مگر نه؟» «بله، ولی عجبا که همین سیستم دیوانه غالبا کار خود را بدرستی انجام می دهد. هیئتهای منصفه در اکثر موارد رأی های درست و منصفانه ای صادر می کنند.» فکر می کنم شانس و اقبال از من روی برگردانده است. حالا دیگر فقط به وقوع یک معجزه امیدوارم و بس. «جیک، دوست عزیز... نا امید نباش. معجزه ای که انتظار آن را می کشی، فردا به وقوع خواهد پیوست.) پیوست.» • «فردا؟ » «بله فردا صبح.» منظورتان چیست؟ » «تا ظهر فردا، ده هزار سیاهپوست خشمگین جلوی ساختمان دادگاه کلانتون اجتماع خواهند کرد، شاید هم بیشتر از ده هزار نفر.» ده هزار نفر؟! برای چه؟» برای تظاهرات و راهپیمایی، برای شعار دادن و فریاد کشیدن، برای ایجاد هرج و مرج و ترساندن مردم و بخصوص اعضای هیئت منصفه، برای فلج کردن روال زندگی عادی در شهر. فردا آنقدر سیاهپوست به اینجا خواهد آمد که سفید پوستان از ترس جان به دنبال سوراخ موش خواهند گشت و فرماندار ایالت مجبور خواهد شد بازهم نیروی بیشتری بفرستد.» | شما این خبر را از کجا می دانید؟ » از هیچ جا. من این تظاهرات را برنامه ریزی کرده ام.»| «شما؟!» «آنوقتها که هنوز وكالت می کردم، تمام وعاظ و سران کلیساهای مخصوص سیاهان را در پانزده کانتی مختلف می شناختم. به کلیساهای آنها می رفتم، همراه آنها دعا می خواندم، آواز می خواندم و راهپیمایی می کردم. آنها برای من موکل می فرستادند و من هم به آنها پول می دادم. من تنها وكیل سفید پوست و تندروی عضو NAACP در شمال میسی سی پی بودم. تعداد پرونده های مربوط به تبعیض نژادی ای که من در دادگاه مطرح کرده ام از تعداد پرونده های مشابه ده دفتر بزرگ حقوقی